Comunistas da Galiza (PCPE)

MUDAMONOS DE SITIO

2011-07-24T05:23:00.000-07:00

Camarada, se desexas seguir no sucesivo as nosas novas e comunicacións diríxete a

http://www.pcpe.es/organizaciones-territoriales/galiza.html

PCPE LIBERDADE PARA OS CAMARADAS ASTURIANOS!

2011-06-14T14:06:00.000-07:00

Comité Executivo
O PARTIDO COMUNISTA DOS POBOS DE ESPAÑA ESIXE A LIBERDADE INMEDIATA E
SEN CARGOS DOS SEUS MILITANTES DETIDOS EN ASTURIAS
JOSÉ IVAN FERNÁNDEZ, MEMBRO DO COMITÉ CENTRAL, E VANESA GARCÍA
RODRÍGUEZ FORON DETIDOS ESTA TARDE POLA BRIGADA POLÍTICO-SOCIAL NO
LOCAL DO PARTIDO EN CANDÁS

Na tarde deste martes, día 14 de xuño, presentáronse varios policías de paisano na sede do
PCPE en Candás, e, sen mediar explicación algunha, levaron detidos a Vanesa García
Rodríguez e a José Iván Fernández, este último é membro do Comité Central do PCPE.
Ao estilo da brigada político-social da anterior ditadura acudiu un numeroso grupo de policías
secretas, en dous vehículos, que requiriron aos dous membros do Partido e leváronos presos,
sen que mediase explicación algunha, e sen que puidesen tan sequera informar a outra persoa
que tamén se atopaba no local nese momento.
Esta actuación policial vén ser unha expresión máis da liña de acoso que os corpos de policía
desenvolven contra a actividade política do PCPE, e dos seus militantes. Responde a unha
intencionalidade política de tratar de impedir a actividade política do Partido, que confronta
directamente cos intereses da ditadura do capital, a oligarquía e os aparellos do estado que os
protexen. Esta acción, ademais, realízase nun momento en que o goberno da socialdemocracia
impulsa a nova reforma laboral que trata de liquidar os dereitos da negociación colectiva, e que
quere colocar á clase obreira aos pés da patronal.
Ningún acoso, por violento que este sexa, impedirá a continuación da actividade política do
PCPE á beira da clase obreira en loita polo socialismo e o comunismo. Calquera ataque nesta
situación non fai máis que crecer a moral de loita do Partido, e a súa determinación de enfrontar
estas accións co apoio do pobo e da clase.
O PCPE esixe a liberdade inmediata dos seus dous membros, sen cargos de ningún tipo.
O PCPE denuncia a actuación das forzas policiais da ditadura do capital, actuación que -unha
vez máis- pon de manifesto o carácter de clase do estado e dos seus aparellos de represión.

¡LIBERDADE INMEDIATA PARA VANESA E IVÁN!
¡ALTO Á REPRESIÓN DO COMUNISMO!

Martes 14 de Xuño p. m.

O PCPE CONDENA O BRUTAL DESALOXO DA PRAZA CATALUNYA

2011-05-27T15:26:00.000-07:00

O PCPE CONDENA O BRUTAL DESALOXO DA PRAZA CATALUNYA, E ESIXE O CESAMENTO INMEDIATO DO CONSELLEIRO DE INTERIOR, RESPONSABLE DIRECTO DESTA VIOLENTA AGRESIÓN

O Partido Comunista dos Pobos de España, unha vez coñecidos os sucesos acontecidos na mañá de hoxe na Praza Catalunya de Barcelona -onde os Mossos d'Esquadra desaloxaron brutalmente ás persoas alí acampadas-, condena con toda firmeza a intervención policial, así como os peregrinos argumentos dados polas autoridades para tratar de xustificar tal desaloxo, e expresa a súa solidariedade ás persoas agredidas.

Este desaloxo prodúcese nun momento no que as acampadas xa non xeran tanto interese mediático, e cando as conclusións do debate das súas formulacións programáticas non foron capaces de elevarse máis aló de peticións de meras reformas da democracia burguesa. Este tipo de intervencións, ao mesmo tempo que demostran o grao de embrutecimiento e violencia dun sistema que cada vez tolera menos calquera tipo de expresión pública de oposición -nin sequera as que se manteñen en parámetros plenamente asumibles-, supón tamén un aviso a quines pretendan expresar publicamente o seu descontento cuns ou outros mecanismos do aparello de dominación.

Para rematar, o PCPE, como xa expresaba no seu comunicado do 19 de maio, mantén firme o seu compromiso de seguir traballando, día a día, para levantar un forte referente clasista que canalice o descontento social provocado pola aplicación de medidas aprobadas polo goberno nestes anos de crises e que só benefician ao gran capital e atacan directamente á maioría obreira e popular. Só na organización, loita e politización da clase obreira e sectores populares estará o futuro da resposta a estas políticas que impulsan os distintos gobernos da oligarquía. Derrotar á oligarquía, combater as súas políticas e os seus gobernos, é o obxectivo central da clase obreira para mellorar as súas condicións de vida. O PCPE traballará con todas aquelas persoas e organizacións que se sitúen fronte ao capital, e que traballen en dirección á superación da crise no camiño cara á sociedade socialista.

¡CESAMENTO INMEDIATO DA REPRESIÓN!
¡DEPURACIÓN DE RESPONSABILIDADES!
¡VIVA A LOITA OBREIRA E POPULAR!

DECLARACIÓN DO CE DO PCPE SOBRE AS MOBILIZACIÓNS INICIADAS O 15M

2011-05-19T03:48:00.000-07:00

As mobilizacións iniciadas o 15M responden a unha estratexia de baixar a presión á pota social e evitar respostas de contido clasista.
Nunha conxuntura así hai que responder con organización, organización e organización.
As mobilizacións iniciadas este 15M baixo o lema "Democracia Real Xa", sopórtanse sobre o nivel de fartura, dunha parte importante da base social, ante as consecuencias que a crise capitalista está tendo sobre as súas condicións de vida, especialmente sobre a clase obreira e sectores populares e, dun xeito particular, sobre a mocidade.
O PCPE analiza esta situación con atención, e fai este pronunciamiento coa vontade de axudar a que este movemento -de confusas orixes- non distraia á clase obreira e evitar que actúe axudando a bloquear o avance dunha posición de confrontación coas raíces profundas da crise capitalista. O desenvolvemento dos acontecementos apunta a que, cunha certa saída de presión da pota social, todo volverá estar en coordenadas asumibles polo bloque dominante, que continuará coas súas políticas antiobreiras para tratar de remontar a crise sistémica, mantendo o consenso social ata agora logrado.
Á hora de caracterizar este movemento, hai tres elementos que determinan a nosa análise:
-trátase dun movemento que ataca a liña de flotación da loita de clases.
-trátase, así, dun movemento interclasista
-trátase dun movemento de claro carácter ideolóxico pequenoburgués.

O RETROCESO DA ORGANIZACÓN DA CLASE OBREIRA
A debilidade dunha ferramenta desenvolvida por parte da clase obreira, en forma de Partido Comunista, amplamente implantado e combativo; así como a falta de desenvolvemento dun proxecto sindical clasista con amplo apoio da clase obreira, forman parte do caldo de cultivo que dá lugar a este movemento.
A agudización da loita de clases en España é un feito obxectivo, sistematicamente ocultado polo bloque do poder. A situación derivada da crise está afectando a sectores ben formados profesionalmente, e con ampla capacidade intelectual, da clase obreira; principalmente mocidade, que ven como as condicións de vida que se lles prometían baixo o capitalismo non están sendo satisfeitas, senón todo o contrario, frústranse. Ante esta situación, e ante as insuficiencias do elemento subxectivo revolucionario, estes sectores buscan saída ao seu descontento por medio de expresións reformistas e pequenoburguesas, claramente manipulables por parte do sistema para evitar a elevación da conciencia e o posible estalido social cun sentido transformador.
Baixo un programa de corte reformista, baseado en formulacións tan idealistas como que a crise económica é froito, en parte, do mal funcionamento dos mecanismos "democráticos" dun país como España (homologable aos do resto de países da UE), ou dos mecanismos de "control financeiro", exponse unha serie de propostas -recollidas nas súas Propostas-, que van desde a petición de bonificacións a empresas que teñan pouca contratación temporal, a esixencia da plena aplicación da Lei de Dependencia, a Taxa Tobin, a reforma da Lei Electoral ou a inclusión de "mecanismos que garantan a democracia interna nos partidos", todo iso pasando pola utilización de termos como "clase política", que parten dunha concepción allea ás nosas formulacións máis básicas. Esta orientación idealista e posibilista non cuestiona para nada a validez do sistema capitalista, sinxelamente trata de reformalo para que funcione mellor.
UNHA POSICIÓN CONTRA A ORGANIZACIÓN COMBATIVA DA CLASE OBREIRA
Estas formulacións reformistas, que perfectamente subscribirían EU ou o PCE na súa lóxica de ir cara a un capitalismo de rostro humano (ás veces din "socialismo") "mediante a profundización da democracia", únenselle unha serie de posicionamentos abertamente atentatorios contra a forma de organización do movemento obreiro: o Partido e o Sindicato. Aproveitando a mala imaxe dos partidos burgueses (a pesar de que, por exemplo no País Valenciano, todas as enquisas prognostican unha vitoria esmagadora de Camps a pesar da corrupción) e os sindicatos maioritarios, faise táboa rasa e exponse un discurso antipartido e antisindicato, que recupera os posicionamentos máis esquerdistas relativos á non necesidade de organicidade, de estruturas e que di organizarse "horizontalmente" a través das "redes sociais".
A militancia comunista ten suficiente experiencia acumulada, a través de décadas de loita, como para saber perfectamente que as ideas non viven sen organización, e moito menos as ideas variadas dun movemento que di pretender plantar cara ao poder establecido; cada vez con máis sofisticados recursos para dinamitar as posibles erupcions descontroladas que poidan saír en momentos como o actual.
E tamén sabemos que os discursos baseados na "inorganicidade" están pensados para desprestixiar e tratar de arrinconar á posible influencia dos Partidos Comunistas, encomiando o espontaneísmo, o movimentismo e o horizontalismo, elementos que se demostran sempre como falsos na práctica e moi útiles a determinados sectores esquerdistas. No concreto, todo militante comunista con certa experiencia en "ámbitos unitarios", sufriu este tipo de experiencias e sabe onde acaban levando: imposibilidade de formulación do discurso ideolóxico comunista, manipulación de asembleas, etc. Neste caso, a suposta utilización das "redes sociais" é un elemento enganoso e moi conveniente para determinados sectores interesados en desprestixiar as formas de organización da clase obreira.
CONTINUAR COA ORGANIZACIÓN DA CLASE OBREIRA
Quen militamos pola revolución non podemos dar cobertura, directa ou indirectamente, a posicionamentos que atacan directamente á esencia do partido leninista de novo tipo. Aínda que haberá outras formulacións ideolóxicas que - mesmo reclamándose herdeiros de Lenin-, fagan a vista gorda con ese elemento. Nós non, e a nosa tarefa é combater estas posicións facendo valer a nosa experiencia e a nosa análise de clase.
Doutra banda, o PCPE non asume as formulacións de corte posmoderno relativos ao fin da clase obreira e a súa disgregación en distintos sectores: precarios, subcontratados, desempregados. Ese posicionamento tende a dividir á clase obreira e facilitar o traballo dos elementos máis reaccionarios, facilitando á súa vez a formulación divisionista que diferencia entre "traballadores privilexiados" e "traballadores non privilexiados". O grao de explotación da clase obreira non se define unicamente pola súa remuneración ou tipo de contratación, senón pola súa posición esclavizada na cadea de obtención da plusvalía pola burguesía.
Todos os indicios apuntan a que este tipo de movementos -que se aproveitan dunha situación obxectiva de frustración social que afecta a amplos sectores da clase e de pobo-, serven como válvula de escape nun momento no que as consecuencias da crise capitalista están sendo visibles para amplísimos sectores da clase obreira, e compartidos tamén por sectores da pequena burguesía que ven abocados á proletarización. A tarefa dos e as comunistas neste caso non pode pasar por reforzar ferramentas difusas ou sumarse cegamente a calquera movemento, senón en redobrar a ofensiva ideolóxica e dedicar o traballo práctico a fortalecer o Partido Comunista como referente da clase obreira organizada e consciente do seu papel revolucionario. Se non se traballa nesta liña, froito ademais do debate realizado no noso 9º Congreso, pérdese a orientación das condicións concretas nas que se desenvolve a loita de clases no noso país, e como canalizala cara a posicións superadoras das actuais limitacións da clase obreira para dar unha resposta.
O PCPE denuncia a posición das organizacións reformistas que, carentes de todo tipo de criterio científico, sumáronse de xeito oportunista a este proceso. Ao mesmo tempo, este movemento é apoiado desde sectores empresariais de extrema dereita. Esta absoluta sopa ideolóxica é totalmente inoperante e condenada á desaparición unha vez pase a febre momentánea.
Un elemento que avala aínda máis a nosa incredulidade ante este proceso é o amplo eco mediático que ten. Sorprendente, dada a habitual actitude dos medios de comunicación oficiais ante as mobilizacións e manifestacións que confrontan co sistema. Trátase dun movemento que vén moi ben ao poder desde o momento en que parte do rexeitamento a partidos e sindicatos, crebando así a espiña dorsal do movemento obreiro. Isto está atraendo a sectores que ata agora non se mobilizaron ante ningún dos ataques cara á clase obreira e que, ante o evidente cansazo que xerará esta cuestión, acabarán volvendo ás súas casas coa subxectividade de derrota e refractarios á organicidade.
SEGUIREMOS TRABALLANDO PARA ERGUER UN FORTE REFERENTE CLASISTA QUE CANALICE O DESCONTENTO SOCIAL
É inevitable que a militancia comunista confronte ideológicamente con este tipo de procesos. O Partido Comunista non pode ser parte activa na difusión dunha mensaxe que atenta contra a súa propia natureza, nin ser vítima de febres momentáneas condenadas ao fracaso e con indubidable orientación reformista. A nosa militancia non dará alento a esta orientación política.
A militancia do Partido -intervindo desde os bordos deste movemento- debe ter a capacidade de converterse en referente de quen, con boa vontade, participan nestas iniciativas na crenza de que lle conducirán a posicións de loita polos seus intereses de clase; pero en ningún caso avalándoo. Un proceso de elevación da conciencia de clase pasará sempre por iniciativas transitorias que distraian da liña correcta a fraccións da clase que buscan unha resposta ás súas inquietudes; se o Partido sabe localizar a estas fraccións da clase, e establecer interlocucións con ela, deberá intervir para aproximalas ás súas posicións revolucionarias.
Defenderemos sempre a acción autónoma do Partido buscando o fortalecemento das correntes revolucionarias do movemento obreiro. A burguesía, coas súas argucias, non impedirá que a clase obreira española avance cara a posicións revolucionarias e cara á procura dunha saída socialista revolucionaria á actual crise estrutural do sistema capitalista.

Madrid 19 de Maio de 2.011
Comité Executivo PCPE

O 9 DE MAIO CELEBRAMOS A DERROTA DO NAZIFASCISMO

2011-05-09T06:28:00.000-07:00

RESOLUCIÓN DO COMITÉ EXECUTIVO DO PCPE

O 9 de maio celebramos o aniversario da vitoria dos pobos contra o nazifascismo e mantemos o compromiso de loita contra a Europa da guerra e os monopolios

O Comité Executivo do PCPE, ante este 66º aniversario da vitoria dos pobos de Europa fronte ao horror nazifascista, quere renovar o compromiso do conxunto de militantes do PCPE por continuar a loita fronte ás políticas da Unión Europea, expresión hoxe no noso continente dos intereses dos monopolios, do gran capital e instrumento imperialista contra os pobos do mundo.

É necesario recuperar e dignificar a memoria auténtica dos loitadores e loitadoras antifascistas que, en moitos países que actualmente compón a UE, deron a vida e sacrificáronse por liberar aos seus pobos da ameaza nazifascista, exemplo extremo sanguinario e violento da reacción burguesa fronte a unha clase obreira triunfante e que demostraba a posibilidade dun mundo sen explotación mentres edificaba o socialismo na URSS.

Fronte a quen hoxe, desde parlamentos, ministerios, comisións ou fundacións, pretenden empañar a memoria dos loitadores e loitadoras antifascistas mentres recuperan os símbolos e mensaxes dos colaboracionistas nazis, utilizando para iso hipócritamente unha pretendida equiparación do comunismo co nazifascismo, o PCPE quere expresar a súa admiración pola exemplar tarefa antifascista e de construción socialista que levou a cabo en boa parte de Europa tras a súa liberación por parte do Exército Vermello

Así mesmo, o PCPE quere expresar a súa máis absoluta condena das medidas propostas e adoptadas en diversas instancias da UE, tendentes a criminalizar as ideas e a simboloxía comunistas así como a revisar a historia para dulcificar o papel de quen colaboraron cos réximes asasinos nazifascistas, todo o cal vai encamiñado desprestixiar hoxe a quen loitamos por unha sociedade sen explotadores na que os pobos, e non os intereses do gran capital, sexamos quen decidamos o rumbo e o modelo socioeconómico a seguir.

En España atopámonos en plena campaña electoral, na que se elixe aos representantes locais e autonómicos. Os partidos do sistema dedican unha boa parte dos seus discursos a lexitimar as políticas da UE, mentres que o PCPE aproveita esta campaña electoral para realizar unha expresa e decidida de denuncia dos mecanismos de opresión que o capital desenvolve no noso país, entre os cales os plans da Unión Europea teñen gran importancia.

As políticas antiobreras e contra os intereses populares que se aproban polos gobernos da UE foron as causantes de masivas perdas de empregos en sectores como a agricultura, a gandería ou a pesca, teñen tranformado importantes zonas industriais en auténticos desertos, obrigando á mocidade a emigrar, sentaron as bases para un proxecto que ten para o noso país un modelo económico terciario, enfocado ao turismo, carente de capacidade industrial e autonomía enerxética.

Neste plan colaboraron todas as institucións, estatais, autonómicas e municipais, facendo uso de miles de millóns de euros en fondos europeos para o enriquecemento dalgunhas empresas, aplicando conscientemente unhas políticas que non supón máis que lesións constantes aos intereses do conxunto da clase obreira e sectores populares.

Os e as comunistas do PCPE estamos comprometidos na loita contra os monopolios e as consecuencias da profundización no carácter imperialista da Unión Europea en todos os ámbitos. As consecuencias dos plans de estabilidade, o pacto polo euro-plus e outras decisións tomadas polo Consello Europeo, a Comisión Europea ou o Eurogrupo, especialmente os denominados "rescates" económicos a Grecia, Irlanda, Portugal e, posiblemente, a máis países no futuro, afectan directamente aos servizos públicos a todos os niveis, especialmente local e autonómico, posto que implicarán máis recortes, máis privatizacións e máis espazos que se abrirán para a acumulación capitalista, e non para a satisfacción das necesidades do pobo.

Por todo iso, hoxe reafirmamos o noso compromiso de loita contra as políticas capitalistas, da UE, dos gobernos estatais, municipais ou autonómicos. Reafirmamos o noso compromiso coa clase obreira e os sectores populares que son hoxe os principais afectados por esas políticas, e facemos un chamamento á organización no Partido Comunista como vía máis eficaz para iniciar o camiño da resistencia e da loita fronte aos continuos ataques da oligarquía, que nos permitirá acumular as forzas suficientes para iniciar a edificación do Socialismo e o Comunismo no noso país.

Comité Executivo do PCPE

Madrid, 9 de maio de 2011.

EUSKAL KOMUNISTAK-PARTIDO COMUNISTA DOS POBOS DE ESPAÑA (EK-PCPE)

2011-04-29T13:23:00.000-07:00

DENUNCIA A AMPLIACIÓN DO ESTADO DE EXCEPCIÓN ANTE A PROPOSTA DO GOBERNO ESPAÑOL DE IMPEDIR A PRESENZA DE BILDU E DE DETERMINADAS CANDIDATURAS LOCAIS NAS PRÓXIMAS ELECCIÓNS DO 22 DE MAIO.

Desde o noso Partido volvemos amosar a nosa solidariedade co pobo traballador vasco. A proposta do Goberno burgués do PSOE en Madrid, de impedir "xudicialmente" a presenza de Bildu e outras candidaturas locais na próximas eleccións do 22 de maio, manteñen e

profundan o estado de sitio de facto en Euskal Herria.

A Lei de Partidos e os seus engadidos, pactados polo PSOE e o PP, son a expresión legal da nula vontade democrática da oligarquía española representadas por estes partidos, de dar a voz neste caso ao pobo vasco, impedindo que as persoas e sectores que son e se senten representados pola esquerda independentista vasca, poidan ter opcións electorais en similares condicións que os seus adversarios.

Sumamos a nosa voz á denuncia por vulneración de dereitos fundamentais a persoas e organizacións políticas, que representan as denuncias ante os tribunais españois das candidaturas impugnadas en Euskal Herria por parte do Goberno español.

Esiximos a presenza en igualdade de condicións destas candidaturas impugnadas nas próximas eleccións do 22 de maio. Esiximos tamén novamente,a abolición da actual Lei de Partidos políticos e os seus engadidos.

Pedimos unión a todos os grupos, persoas, partidos, sindicatos e colectivos no apoio a Bildu e as candidaturas locais que pretender ser ilegalizadas, para realizar cantas concentracións e actos de apoio sexan necesarios tanto en Euskal Herria, como no resto de pobos e nacións no Estado español.

Denunciamos o labor da maioría dos medios de comunicación neste tema, pola súa disposición para manipular, enganar e servir aos intereses electorais e espúreos do PSOE e o PP.

Volvemos ratificarnos na nosa aposta inequívoca polos contidos e propostas do Acordo de Gernika, que como Partido subscribimos e esiximos ao Goberno español que respecte a vontade do pobo vasco.

28 de abril de 2011

1º de Maio RACHEMOS O PACTO SOCIAL, LOITEMOS POLOS NOSOS DEREITOS

2011-04-21T14:55:00.000-07:00

Desgrazadamente, desde o estoupido da actual crise capitalista, a clase traballadora e os sectores populares do noso país están sufrindo unha serie de leccións dramáticas. As súas condicións laborais e de vida están sendo golpeadas terriblemente por parte dunha burguesía e os seus correspondentes xestores políticos que, nun desesperado intento por transitar cara a un novo período de acumulación, non están dubidando en arrasar cos dereitos históricos adquiridos. Todas e cada unha das medidas que están implementando teñen o mesmo denominador común: cargar as consecuencias da devandita crise sobre as costas e sobre o futuro desa maioría traballadora.

Con todo, todas estas leccións que os traballadores e as traballadoras están recibindo por parte dos distintos representantes do capital sen dúbida van agudizar o desenvolvemento de loita de clases, e vanos dispor nunha situación de aumento da toma de conciencia sobre a súa realidade como clase explotada, que necesita necesariamente elevar o grao de confrontación e de loita contra todos aqueles sectores que, directa ou indirectamente, están participando no roubo cotián que se está a cometer a diario contra o pobo traballador.

Coa actual crise esborrállase a falacia que tentou presentar ao capitalismo como o modo de produción capaz de asegurar un futuro digno próspero e estable, tamén para a clase obreira; sobre a hipotética capacidade do capitalismo para facer conciliables os intereses das distintas clases sociais, e mesmo para tender á desaparición das mesmas. A fraude presentada, en definitiva, á clase traballadora sobre o suposto crecemento ilimitado que, baixo o capitalismo, todo o pobo, independentemente do papel que xogase no proceso produtivo, ía poder experimentar nas súas condicións de vida, se desmorona irremediablemente. O aumento da miseria e da explotación, e un brutal recorte de dereitos, constitúen a única recompensa coa cal quen dirixen o aparello económico e político do estado capitalista pagan os traballadores e as traballadoras, boa parte dos e as cales fiaron o seu futuro a este discurso, e que agora sofren as consecuencias en forma de dramática realidade.

Pero a loita de clases non se detén, sen ir máis lonxe, fai poucos días concluíu en Atenas o 16 Congreso da Federación Sindical Mundial (FSM). Nel os sindicatos de clase de todo o planeta (que agrupan a 85 millóns de traballadores en máis de 100 países) decidiron estender a loita de clases e unir aos traballadores fronte ao capitalismo mundial. a clase obreira busca constantemente xogar o seu papel histórico e a súa emancipación como clase. Resolve organizarse, enfrontar a dominación do capital e se apresta xa que logo á súa liberación definitiva, que pasa necesaria e exclusivamente pola conquista do Socialismo e o Comunismo.

E faino así porque comproba o papel histórico que a socialdemocracia, representada polo goberno do PSOE, volve xogar como ferramenta política que é fiel garante dos intereses da oligarquía financeira. Puido comprobalo ao vela primeiro negar a existencia da crise; despois regalando miles de millóns de euros do erario público para salvagardar os beneficios bancarios; máis tarde aumentando os prezos dos carburantes, das tarifas eléctricas, ou facilitando a subida dos prezos dos alimentos de primeira necesidade, e todo iso mentres reducía ou eliminaba impostos á minoría explotadora; posteriormente permitindo o desafiuzamento de centos de miles de familias traballadoras, volvendo protexer os intereses de inmobiliarias e entidades financeiras. Tamén a viu privatizar servizos públicos, impor unha contrarreforma laboral que facilita o despedimento ou que precariza aínda máis o mercado laboral; aplicar unha contrarreforma do sistema de pensións que esixe traballar máis anos para cobrar menos. E está a vela preparar unha contrarreforma da negociación colectiva que, pretendendo calcular os salarios en función da chamada produtividade, vai aumentar o grao de explotación da clase obreira nos centros de traballo.

En definitiva, a dura escola da crise capitalista ensina á clase obreira a rexeitar o groseiro engano ao que tratan de sometela para que siga considerando un goberno do PSOE coma se fose algo distinto ao que poida representar outro rexido polo PP. Ensina que ambos non son senón instrumentos deseñados para ir turnándose, a través dos procesos electorais, e en función da conxuntura política e económica do momento, a salvagardar os privilexios dunha minoría explotadora, e que sempre teñen con estes partidos á frente os seus negocios e beneficios a recado.

Pero a crise capitalista tamén mostra o papel que as cúpulas das organizacións sindicais maioritarias xogan neste escenario de crise. A clase obreira comprobou que só tras reclamar de forma contundente a folga xeral como a necesaria resposta que había que dar aos ataques da patronal e os seus gobernos, ditas cúpulas aviñéronse a convocala. Viu que a devandita folga xeral, se non estaba enfocada a ser unha xornada que abrise un período de mobilizacións sostido no tempo e que aumentase progresivamente o nivel de confrontación ata derrubar todas e cada unha das medidas que os representantes do capital tiñan previsto aplicar, ía terminar converténdose na antesala da enésima traizón, co correspondente engano ás súas expectativas por parte destes cadros de mando sindicais cooptados polo poder burgués, e que xogan o papel de desorganizar, desorientar e desmobilizar á clase obreira co discurso da paz social e coa praxe da negociación á baixa de dereitos. Quen son cómplices á hora de maniatar a capacidade de loita dos traballadores e as traballadoras; quen negocian coa burguesía e os seus lacaios políticos a rendición e inacción da clase obreira; quen representan o papel de liquidadores progresivos destes dereitos, pretendendo ademais falar no seu nome, forman, en definitiva, parte do armazón de dominación capitalista, e como tal deben ser denunciados e combatidos por esa maioría traballadora.

A crise capitalista tamén volveu a retratar á Unión Europea como conglomerado de institucións, profundamente antidemocráticas no fondo e nas formas que, ao servizo da oligarquía, tratan de recompor o proceso de reprodución ampliada do capital impondo aos Estados membros todo un paquete de medidas políticas e económicas de carácter social, salarial e laboral que están liquidando dereitos históricos. Non hai saída nin futuro digno para a clase obreira nin para os pobos de Europa mentres sigamos suxeitos a esta superestructura política creada e desenvolvida exclusivamente para servir aos intereses da minoría explotadora, disputando mercados e zonas de influencia co outro gran polo imperialista que son os EEUU. A Unión Europea pretende converterse na coartada que os partidos do sistema utilizan no seu intento por lavar as mans acerca das consecuencias destas medidas, pero esquecen mencionar que son eses mesmos partidos do sistema quen gobernan as institucións da UE e dirixen as súas políticas.

A última e clarificadora lección que a clase obreira aprendeu da actual crise capitalista constitúea a bancarrota do reformismo político representado por Esquerda Unida e o mal chamado Partido Comunista de España (PCE), organizacións que ante o novo estalido das contradicións do sistema renegan novamente de calquera método de análise científica da realidade, rexeitan a necesidade de acentuar a loita de clases para confrontar ata a súa derrota aos distintos representantes políticos e económicos do sistema, e abominan de calquera discurso e praxe emancipadora para a clase traballadora que denuncie o capitalismo existente na súa totalidade, e non exclusivamente uns "excesos" que, en todo caso, poden ser aliviados grazas a reformas parciais ou a supostas melloras "humanitarias" do mesmo. Convértense en cómplices dun sistema cando, de facto, renuncian a derrubar o capitalismo, cando por buscar acomodo no armazón institucional burgués desorientan á clase obreira e ao pobo repudiando a necesidade de loitar ata a conquista do Socialismo e o Comunismo.

Pero tamén hai leccións que extraer en clave positiva cando as consecuencias da crise capitalista se acentúan. As masas toman conciencia e perciben a análise e as orientacións do seu Partido, do Partido Comunista, como as únicas que ofrecen unha saída certa ao negro futuro que o capitalismo dispuxo para elas. Desaparecen todas as expectativas en calquera proceso de reformas dentro do sistema. Porque o sistema non está en crise; o sistema é a crise, é o paro, é a miseria, é a explotación, e é a perpetuación dunha orde imposta dunha minoría explotadora a unha maioría obreira e popular. E contra iso disponse a organizarse e loitar, sumándose ás filas da súa organización partidaria, do PCPE.

Os traballadores e as traballadoras deben apostar nos seus centros de traballo polos Comités para a Unidade Obreira (CUO), verdadeiros espazos de acción sindical onde, independentemente da afiliación a unhas siglas sindicais determinadas, ou sen pertencer a ningunha, se poidan abrir foros de elaboración e prácticas sindicais realmente clasistas e combativas, onde se poida exercer con decisión e eficacia a loita polos dereitos económicos aí onde se manifesta de forma máis evidente a explotación e o roubo cotián que como clase obreira sufrimos de cotío no posto de traballo

Os Comités para a Unidade Obreira (CUO) están chamados a xogar un papel de aglutinante dos traballadores e as traballadoras, de unificador en canto á análise e a acción conxunta de todo o sindicalismo de clase, por encima de siglas determinadas, e sen buscar o enfrontamento por razón da pertenza a calquera delas, pero sen esconder a súa oposición frontal a toda práctica de traizón ou desmobilización, estratexias para perpetuar a chamada paz social como instrumento que intenta frear o lexítimo e necesario exercicio da loita de clases no plano económico.

Este 1º de Maio debe manifestarse a actitude militante dunha clase obreira que, co seu Partido Comunista á frente, sitúe en primeiro plano unha serie de elementos: o rexeitamento frontal á chamada paz social como práctica suicida para os intereses dunha clase obreira, cuxas consecuencias xa está sufrindo en canto a retroceso de dereitos se refire; a necesidade de pasar á ofensiva, organizarse e preparar as mobilizacións necesarias para, non só recuperar aquilo que nos está sendo arrebatado, senón para desposuír dos seus privilexios a unha minoría cuxa opulencia descansa sobre as nosas condicións de traballo e de vida, cada vez máis penosas; e, fundamentalmente, para demostrar a bancarrota definitiva do capitalismo como sistema que nada positivo ten que ofrecer a unha maioría obreira e popular que, en consecuencia, renuncia a depositar as súas esperanzas en calquera reforma do mesmo, e se apresta a combater pola súa superación definitiva coa conquista do Socialismo e o Comunismo.

POLA REPÚBLICA SOCIALISTA

2011-04-11T15:27:00.000-07:00

POLA REPÚBLICA SOCIALISTA

POLA FRONTE OBREIRA E POPULAR

PARTIDO COMUNISTA DOS POBOS DE ESPAÑA

Este 14 de abril de 2011 conmemórase o oitenta aniversario da proclamación da II República, experiencia histórica que espertou enormes expectativas na clase obreira e nos sectores populares, e que contou cun inmenso apoio de masas desbordando as estruturas de represión dos estamentos máis reaccionarios da sociedade española, e abrindo un proceso de cambio social e político que fora demandado durante un longo período pola clase obreira e outros sectores populares. A oligarquía respondeu a este avance das posicións do pobo co golpe de estado de Franco, como avanzada da deriva fascista do capitalismo europeo. O capital financeiro, a oligarquía terratenente e a igrexa católica, foron aliados que xogaron un papel protagonista na conspiración, na guerra e na mesma ditadura fascista imposta durante longas décadas.

Aquel período histórico saldouse coa chamada "transición política", que permitiu -coa colaboración do reformismo e da organización eurocomunista- que o bloque histórico dominante recompuxese a súa posición de dominación absoluta, sen pagar ningún prezo pola súa criminal acción contra as lexítimas aspiracións do pobo español durante ese período histórico. A restauración monárquica configurou unha forma de estado que permitiu ao capitalismo español a súa inserción na cadea imperialista nunha posición vantaxosa. Para iso foi necesario obter a colaboración non só das organizacións políticas que se reclamaban da clase obreira senón tamén das principais organizacións sindicais, que nestas décadas xogaron un papel imprescindible para maniatar a loita da clase obreira deste país.

Transcorridos oitenta anos o capitalismo español entrou nunha fase superior, de inserción no capitalismo internacional e de adaptación da súa superestructura política ás necesidades da actual forma da ditadura do capital, que é a monarquía parlamentaria. A crise estrutural do capitalismo internacional, que impón violentamente todo tipo de medidas para aumentar a taxa de explotación da clase obreira, non fai máis que confirmar esta análise, que está levando á clase obreira a retrocesos históricos e a unha perda xeneralizada das súas conquistas e das súas condicións de vida.

Hoxe a cuestión da República plantéxase, xa que logo, noutras coordenadas políticas. Finalizou, fai tempo, a etapa na que fraccións do bloque dominante podían transitar algún camiño de avance democrático xunto a sectores do pobo. Hoxe non podemos crear a ilusión de que é posible abrir un período de transición entre a actual monarquía parlamentaria e a sociedade socialista. A república que ha de vir é a república socialista, é dicir, é o cambio na forma de estado que se ha de dar no proceso da revolución socialista no noso país e da toma do poder pola clase obreira.

O PCPE traballa pola creación dunha Fronte Obreira e Popular polo Socialismo. Unha Fronte sustentada nunha alianza daqueles sectores máis avanzados da clase obreira -organizados no Partido Comunista- con outros sectores sociais explotados e oprimidos polo capitalismo español. Unha Fronte concibida como "alianza revolucionaria de todos os explotados e todas as explotadas". Nesa liña estratéxica o PCPE traballará por concretar esa política de alianzas con organizacións sindicais, políticas, de mulleres, xuvenís, culturais, etc., en función da composición de clase das mesmas, e non como un conglomerado de siglas alleo ás condicións concretas do desenvolvemento da loita de clases no noso país.

Un amplo movemento republicano, sustentado nestas claves políticas, debe traballar participando nas loitas diarias da clase obreira e dos pobos do estado para converter o obxectivo da república socialista nunha aspiración impulsada polos sectores máis combativos do pobo traballador, e apoiada polas máis amplas masas nunha estratexia de acumulación de forzas que á vez que acurrala á monarquía borbónica traballa pola revolución socialista neste país.

Este 14 de abril, esixindo memoria, xustiza e reparación; e loitando pola república socialista que dará resposta política ao dereito de autodeterminación de pobos e nacións e que iniciará a etapa histórica do poder obreiro en España, o PCPE sumará as súas forzas con todas as mobilizacións que se convoquen neste aniversario histórico.

POLA REPÚBLICA SOCIALISTA DE CARACTER CONFEDERAL

AUTODETERMINACIÓN

POLA UNIDADE DA CLASE OBREIRA

14 de Abril. A TERCEIRA REPÚBLICA, NO CAMIÑO DA NOSA LIBERACIÓN COMO CLASE E COMO POBO

2011-04-08T12:51:00.000-07:00

Para o PCPE o 80 Aniversario da II República non é unha data de conmemoración, nesta data os e as comunistas non nos limitamos a esixir a recuperación da memoria republicana ou a defender tímidamente "un pouco máis" de democracia e de xustiza social. Ningunha mellora nos será dada desde o bloque oligarquico dominante,

Para nós, a República non pode ser plantexada como unha reivindicación democrática xeral, xa que a dominación capitalista é perfectamente compatible e asumible cun réxime republicano. En todo o mundo capitalista, reximes indistintamente monárquicos e republicano-burgueses están a xestionar os intereses do gran capital, a cargar a súa crise, a do sistema capitalista, sobre as costas dos traballadores e as traballadoras; a poñer ao planeta ao borde do desastre nuclear; a desatar guerras imperialistas contra os pobos para roubarlles os seus recursos naturais e convertir os seus países en bases militares do imperialismo.

A oligarquía dominante pode moi ben seguir a explotarnos e someternos facendo uso das ferramentas institucionais da república burguesa; igual que o fixo coas da Monarquía parlamentaria herdeira do franquismo e apontoada polo reformismo "de esquerdas".

O noso proxecto de Terceira República, así como o noso proxecto de autodeterminación como pobo, están estreitamente asociados á loita da clase obreira contra a dictadura do capital. Non haberá máis que unha República , a Socialista, que na práctica sirva de garantía ao exercicio dos nosos dereitos democráticos, non haberá transformación democrática de clase algunha sen a clase obreira no poder.

Só o socialismo será capaz de ofrecer a autodeterminación ao noso pobo e á liberación á nosa clase do xugo capitalista.

A Segunda República foi un período de grandes esperanzas para os traballadores galegos.

Tócanos a nós como futuro da clase obreira reflexionar sobre o legado que nos queren e queremos deixar como Partido Comunista . Rememorar aquela época sérvenos como referente. Non como copia senón como inspiración, non como nostalxia senón como impulso para loitas vindeiras.

Pola III República, polo Socialismo
Organízate e loita
co Partido Comunista

DECLARACIÓN C.E. DO PCPE SOBRE A INTERVENCIÓN MILITAR EN LIBIA

2011-03-18T13:55:00.000-07:00

O Comité Executivo do PCPE, ante a aprobación por parte do Consello de Seguridade da ONU da zona de exclusión aérea sobre Libia, quere manifestar o seguinte:

Denunciamos o papel do Consello de Seguridade, unha vez máis a ONU actúa como instrumento de legitimación das políticas imperialistas, aprobando a adopción de medidas que suporán un verdadeiro xenocidio do pobo libio. Igual que ocorreu na antiga Iugoslavia, en Iraq ou en Afganistán, os peóns das potencias imperialistas escúdanse, previa unha campaña brutal de intoxicación informativa, en supostas "misións humanitarias" para proceder á invasión de países e eliminación de gobernos que, por diversas circunstancias consideran molestos, mesmo, como é o caso de Libia, tendo sido este ata fai ben pouco aliado imprescindible do imperialismo europeo e as súas multinacionais na zona.

Detrás da creación dun espazo de exclusión aérea escóndese a vontade de destruír as capacidades militares, pero sobre todo produtivas, de Libia, co obxectivo de condenar á poboación do país a un período de escaseza, fame e miseria que facilite a ulterior entrada de forzas de ocupación estranxeiras, tal como ocorreu en Iraq no período entre as dúas guerras que sufriu o país árabe.

Denunciamos especificamente o papel xogado polas antigas potencias coloniais en África e Oriente Medio, con Francia á cabeza, que non dubidan en manobrar con tal de garantir os seus intereses xeoestratéxicos, aínda que iso supoña a morte e o xenocidio de poboacións enteiras, tal como ocorreu en Ruanda no seu día.

Denunciamos igualmente o papel de Rusia, China, Brasil e India no Consello de Seguridade. A súa abstención á hora de votar unha intervención militar imperialista revela o seu verdadeiro carácter de aliados das potencias imperialistas occidentais.

Esta intervención é a expresión extrema da violencia estrutural con que, un sistema senil como o imperialismo, responde ante calquera conflito. A guerra e a violencia estatal sen límites posta a disposición das clases dominantes para asegurarlles a explotación da clase traballadora e o espolio dos recursos naturais

O PCPE considera que non existen posicións intermedias en momentos como este en o que o imperialismo desprega as súas garras impunemente e condena á morte e á miseria ao pobo libio. Ao mesmo tempo, denunciamos sen paliativos o papel da esquerda reformista que segue dando exemplos da súa falta de discurso, do seu servilismo e o seu sometemento aos plans do imperialismo cando non denuncia sen fisuras a intervención militar imperialista, en Libia ou en calquera outro país. Lamentamos que a incapacidade de articulación dun pensamento autónomo por parte das organizacións autodenominadas de esquerda acabe servindo para xustificar o xenocidio e compartir obxectivos coas potencias imperialistas.

¡ALTO Á INTERVENCIÓN IMPERIALISTA EN LIBIA!

Comité Executivo do PCPE

Madrid, 18 de marzo de 2011

FORA O IMPERIALISMO DO CONTINENTE AFRICANO!!

2011-03-09T13:42:00.000-08:00

10 DE MARZO - DÍA DA CLASE OBREIRA GALEGA

2011-03-08T17:00:00.000-08:00

O 10 de Marzo de 1972 os loitadores e obreiros do Naval Amador e Daniel caían segados pola represión policial do franquismo e o capital. Estaban a loitar polos dereitos dos traballadores a un traballo digno e polas liberdades políticas e sindicais. Ao mesmo tempo, varias ducias de compañeiros caían feridos. Aqueles acontecementos foron acompañados pola solidariedade do proletariado e o pobo de Ferrol, e do conxunto da clase obreira galega.

39 anos despois, unha tremenda crise estructural sacude ao modelo de acumulación capitalista. O sistema e os seus xestores responden a esta crise recortando máis dereitos, recrudecendo a sobreexplotación da forza de traballo. Negan o dereito á negociación colectiva dos convenios, e precarizan ata o límite as condicións de traballo.

En suma, endurecen os mecanismos da dictadura do capital para acadar a saída a crise que eles queren: maniatar con cadeas e ferrollos a resposta obreira para reducirnos á escravitude.

O roubo masivo de vivendas a través da banca e a privatización dos servizos públicos básicos configuran un escenario que, (tendo en conta a crecente persecución patronal e institucional contra toda forma de resposta organizada) esíxenos a UNIDADE OBREIRA.

Unidade Obreira contra os ataques das políticas antiobreiras e antipopulares do goberno e a patronal e da Unión Europea monopolista.

UNIDADE OBREIRA contra o Pacto social, a traizón sindical, a entrega e a derrota.

UNIDADE OBREIRA porriba de siglas sindicais.

Estas obrigas véñennos impostas como o legado que teremos que recoller dos mártires do 10 de Marzo, e como unha necesidade de organizar a resistencia da clase obreira e os sectores populares, e o avance das súas posicións cunha mobilización sostida frente aos plans da patronal e dos gobernos capitalistas. Unha mobilización sostida que faga posible a resolución dos grandes problemas da inmensa maioría social, co remate da explotación e a Revolución Socialista.

Amador e Daniel, Presentes

Pola Unidade e a Loita Obreira contra o Capitalismo

Polo Socialismo e o Comunismo

Sobre as mobilizacións nos países árabes e as manobras do imperialismo

2011-03-01T03:33:00.000-08:00

Resolución do CC do PCPE

Nas últimas semanas, a sucesión de acontecementos no norte de África e Oriente Medio creou un enorme interese na esfera internacional. A partir das mobilizacións populares que se produciron en Tunisia en decembro e xaneiro, que supuxeron a deposición de Ben Ali, e os acontecementos posteriores en Exipto que desembocaron na saída do poder de Mubarak, séguense a producir mobilizacións en países como Bahrein, Iemen, Libia, Iraq, Marrocos ou Alxeria, onde se está presionando fortemente en demanda de cambios políticos que afectan a aspectos diferentes como esixencias democráticas básicas, liberación de presos políticos ou cumprimento de leis aprobadas.

De face á opinión pública internacional, preséntanse os feitos como unha sucesión encadeada de acontecementos, mencionando repetidamente o termo "revolución" para referirse a eles e expondo un esquema común que ignora as diferentes características dos diferentes procesos.

A situación actual nesta área xeopolítica é resultado da permanente inxerencia do imperialismo, dos procesos de descolonización formais, das políticas neocoloniais das anteriores metrópolis e da loita entre as potencias imperialistas por conquistar esferas de influencia. Durante décadas e ata a súa saída do poder, Ben Ali e Mubarak foron peóns do imperialismo favorecidos e protexidos polos países do capitalismo central, onde a fracción socialdemócrata da burguesía chegou a aceptalos como membros de pleno dereito da Internacional Socialista.

A intervención das potencias imperialistas nestes países, durante o pasado século, desenvolveuse dunha forma activa para impedir o desenvolvemento social e económico de ningún deles. Cando, a mediados do século XX, logo da Conferencia de Bandung, e o nacemento do Movemento de Países Non Aliñados, en moitos dos países da zona -e ligados en moitos casos aos procesos independentistas- xurdiron toda unha serie de opcións políticas de carácter progresista, cando non de orientación socialista, estes foron acosados con saña polas forzas imperialistas, o que se traduciu en golpes de estado, asasinatos, guerras civís, falsas guerrillas, etc. Así se produciron os asasinatos de Patricio Lumumba (Congo), Thomás Sankara (Burkina Faso) ou Amílcar Cabral (Guinea Bissau). Igualmente financiouse e mantivose durante anos a guerrilla da UNITA en Angola ou o movemento separatista de Katanga. Igualmente apontoouse a Israel como punta de lanza do imperialismo en Oriente Medio. Tamén, dun xeito máis próximo, entregouse a soberanía Saharauí á ditadura marroquí.

No seu momento, Exipto, Alxeria e Libia, a diferenza de Tunisia ou Bahrein, foron puntais do movemento de países non aliñados e contaban ou contan con dirixentes que, no formal, móstranse como continuadores dos procesos de liberación nacional (personificados en Nasser, Ben Bela e o propio Gadafi no seu momento). Estes países foron no seu día referentes do panarabismo e tiñan unha orientación socialista, polo menos no formal, que os puña no punto de mira das antigas potencias coloniais que se resistían a perder o control sobre unha zona de importancia xeopolítica enorme.

Os procesos de emancipación e liberación nacional nos países árabes do norte de África, caracterizados inicialmente pola súa firme oposición ao imperialismo, pero carentes dunha nítida posición socialista e dun contrapeso na esfera das relacións internacionais, como o foi no seu momento a URSS e o campo socialista, foron derivando, co paso do tempo, cara a posicións de conciliación coas potencias imperialistas, ben mudando de dirixentes, ben manténdose os mesmos, facendo uso dunha retórica antiimperialista que ocultaba o verdadeiramente esencial: os acordos económicos e políticos de carácter estratéxico co imperialismo que condenaban a estes países a manter o seu stataus colonial. Deste xeito, aos pobos do norte de África roubóuselles a oportunidade de construír un novo marco de relacións coas antigas potencias coloniais, abrindo paso novamente á penetración total dos intereses occidentais nos seus países e ao xurdimento dunha oligarquía ligada aos centros imperialistas e baseada na explotación das masas populares e o espolio dos recursos destes países. Agora, cando estalan todas as contradicións acumuladas, cando eses pobos, fartos de tanto sufrimento e tantas carencias, como consecuencia do desenvolvemento das forzas produtivas en colisión coas relacións de produción no proceso capitalista, mobilízanse para esixir cambios nas súas condicións de vida e os seus sistemas políticos, o imperialismo intervén decididamente, tratando de manipular estes procesos para reconvertelos nunha situación novamente controlable, que lle permita continuar o espolio dos seus recursos naturais, minerais e enerxéticos, utilizando para iso todas as medidas ao seu alcance.

Tal como comprobamos en Iraq, Afganistán ou a antiga Iugoslavia, por situar varios exemplos recentes, as tácticas do imperialismo son múltiples, polifacéticas e xogan con elementos formais desviando a atención das verdadeiras intencións. É necesario denunciar a hipocrisía interesada no tratamento do caso libio, o papel que está xogando o Consello de Seguridade da ONU e outros organismos internacionais, así como as insinuacións relativas a unha posible intervención estranxeira na zona. Igualmente, denunciamos o burdo intento de implicar repetidamente a Cuba e Venezuela na actual situación. Ao mesmo tempo, prodúcese un silencio absoluto acerca da represión existente noutros países como Marrocos.

Para o PCPE, o futuro destes pobos ten que ser un futuro libre da tutela e o manexo das potencias imperialistas sobre a zona.

O PCPE apoia aos pobos en loita e aquelas mobilizacións populares que avancen cara a procesos de soberanía nacional e que permitan o ascenso das forzas revolucionarias co obxectivo da construción da sociedade socialista-comunista.

O PCPE denuncia a posible intervención imperialista directa nestes países, ao mesmo tempo que condena sen paliativos todas as manobras que o imperialismo está desenvolvendo na zona.

Madrid, 27 de febreiro de 2011.

8 de marzo: Contra do capitalismo e o patriarcado

2011-03-01T01:16:00.000-08:00

CARA AO SOCIALISMO!

O capitalismo decadente, en descomposición e en crise estrutural golpea á clase obreira a través dos gobernos de turno, que actúan como os seus consellos de administración, e faino implementando medidas para tentar de non ver reducida a súa taxa de ganancia (privatizacións, recortes sociais, aumento da idade de xubilación, abaratamento do despido, subvención ás cotas empresariais de seguridade social, etc).

Estas medidas inciden especialmente sobre as traballadoras que, como elo máis feble da cadea produtiva, viven instaladas na desigualdade e na sobreexplotación do mercado laboral:

- Discriminación salarial, representada nun salario medio feminino inferior nun 22 % respecto do masculino, sendo dun 37% menos entre as mozas e chegando a ser dun 50% entre as inmigrantes.

- Acoso sexual.

- Son mulleres máis do 77% dos empregados a tempo parcial.

- Traballan na economía mergullada máis dun millón de mulleres no estado español.

- A taxa de ocupación feminina é do 52,60 %, e o paro sitúase xa no 20,79% sendo entre as mulleres inmigrantes do 29% e nas mozas do 61%.

Como o manda o patriarcado,

as mulleres aturamos o traballo doméstico, as tarefas reproductivas e as de coidados, caseque

en exclusivo. Así, ademais de estar a entrar e a sair continuamente do mercado laboral entre os 25 e os 44 anos para coidar dos fillos, o 85% das excedencias para coidar dos familiares son solicitadas por mulleres. Deste xeito, alónxase do noso horizonte conquerir unha pensión pública que poida garantirnos unha vellez digna, e non de exclusión e pobreza. Pensións ligadas á permanenza no mercado laboral dun xeito ininterrumpido, con carreiras longas e estabeis, confrontan de xeito drástico coa realidade laboral das mulleres.

De feito, malia as cacareadas leis conciliadoras, é imposíbel para nós compatibilizar emprego, coidados e xubilación.

O patriarcado, coa división sexual do traballo, invisibiliza socialmente o traballo doméstico e de coidados. Coa construción,cultural e social, de dous xéneros con roles diferentes, facilítase a consideración do xénero feminino como de categoría humana e laboral inferior. A presenza secundaria da muller no mercado de traballo e o papel asignado no marco da familia patriarcal, como reprodutora da forza de traballo,

coloca ás traballadoras nunha situación especial de opresión e de exclusión social e da dependencia económica do home.

As traballadoras aturamos as consecuencias máis duras que a crise capitalista impón ao conxunto da clase obreira

. A necesaria resposta que debemos articular co conxunto da clase é para nós un dobre esforzo; pois a dobre xornada para conciliar emprego e reposición da forza de traballo repercute negativamente na nosa capacidade de intervención nas loitas obreiras e populares,dificultando a nosa imprescindibel participación na batalla contra o capitalismo e contra o patriarcado.

A única vía para enfrontar a crise capitalista é a loita por un proxecto revolucionario comprometido coa emancipación das mulleres, capaz de integrar a loita xeral da clase obreira polo socialismo e a loita específica polo fin do patriarcado.

Partido Comunista dos Pobos de España

www.pcpe.es

Colectivos da Mocidade Comunista

www.cjc.es

SOLIDARIEDADE COA COMPAÑEIRA LEYLA

2011-02-17T02:51:00.000-08:00

DECLARACIÓN DO COMITÉ EXECUTIVO DO PCPE

O Comité Executivo do PCPE, tendo coñecemento da detención en Madrid da compañeira colombiana

Leyla O., por parte da policía española, atendendo unha suposta orde de extradición do goberno

colombiano, quere expresar o seguinte:

1-Denunciamos a detención dunha compañeira que se atopa en España co status de refuxiada política

recoñecido pola ONU, que se atopa no noso país porque no seu é perseguida por un estado terrorista

que silencia mediante torturas e asasinatos aos defensores dos dereitos humanos e a quen loitan por

un sistema de liberdade e xustiza social, moi particularmente, aos e ás comunistas.

2-Denunciamos que a detención vén acompañada dunha campaña de intoxicación informativa, onde

se presenta á compañeira como pertencente ás Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia

-organización arbitrariamente incluída na lista de organizacións terroristas da UE-, sen que ao parecer

haxa lugar no seu caso para a presunción de inocencia. Os medios de comunicación de masas

novamente seguen a disciplina que lles impón o Ministerio do Interior e todos os aparellos do estado

no tocante á represión dos que loitan contra as inxustizas e actividades criminais dos “gobernos

amigos”

3-Esiximos a inmediata liberación sen cargos da compañeira Leyla, así como a interrupción inmediata

do proceso de extradición ao que puidese estar sometida. Somos moi conscientes, e temos moi

presentes, os casos doutros compañeiros colombianos refuxiados no noso país quen, á súa volta a

Colombia, foron asasinados por grupos paramilitares ao servizo do goberno terrorista de Álvaro Uribe,

do que agora é continuador Juan Manuel Santos. O goberno español, coa súa actitude e as súas

accións, é cómplice dese réxime.

4-Expresamos a nosa total solidariedade coa compañeira Leyla e a súa familia, así como co pobo

colombiano que loita día a día contra o réxime criminal que ten secuestrado ao país e é cómplice do

asasinato de centos de activistas políticos e sindicalistas cada ano.

5-Ao mesmo tempo, queremos denunciar a sistemática campaña que se está a despregar contra os

comunistas e os movementos populares e de liberación en distintas partes do mundo. Temos moi claro

que SER COMUNISTA NON É DELITO, e reiterámonos na esixencia de derrogación da “lista de

grupos terroristas” da UE, que serve como escusa para a represión e a vulneración de calquera

garantía xurídica de quen, como neste caso, en función dos intereses do imperialismo son incluídos en

dita lista.

6- Chamamos ás forzas políticas da solidariedade antiimperialista a manifestar a repulsa por esta

arbitraria detención en forma de manifestacións e concentracións ante os organismos institucionais

que están facilitando os obxectivos espurios do goberno narco-terrorista colombiano.

.

¡SOLIDARIEDADE CON LEYLA !

¡VIVA A LOITA DO POBO COLOMBIANO!

¡VIVA O INTERNACIONALISMO PROLETARIO!

Madrid, 16 de febreiro de 2011

Comité Executivo do PCPE

O caso dos tres comunistas cataláns chega ao Parlamento Europeo grazas aos comunistas gregos

2011-02-09T14:34:00.000-08:00

O eurodiputado do Partido Comunista de Grecia (KKE), Babis Angourakis, presentóu o pasado 1 de febreiro unha pregunta parlamentaria, dirixida á Comisión Europea, na que se solicitaba o posicionamento deste órgano ante o xuizo dos tres camaradas do PCPC, Juanjo, Albert e Xavier, falsamente acusados de desordes públicas e cuxo xuízo terá lugar o vindeiro 14 de febreiro.

O Partido Comunista de Grecia demostra con este acto un importante compromiso internacionalista e solidario co noso Partido e os nosos camaradas, e demostra que os lazos fraternais entre organizacións revolucionarias non coñecen fronteiras. Ao mesmo tempo, é unha demostración do papel que os parlamentarios comunistas deben xogar nas institucións burguesas.

O PCPE agradece o apoio do KKE e do resto de partidos irmáns que nestes días están a desenvolver accións de solidariedade cos nosos camaradas inxustamente acusados, accións das que iremos informando.

Texto da pregunta:

Asunto: Accións xudiciais contra dirixentes do Partido Comunista dos Pobos de España

Recentemente interpuxéronse en España accións xudiciais contra tres militantes e dirixentes do Partido Comunista dos Pobos de España (PCPE) «por un delito de desordes públicas» nunha manifestación celebrada en Barcelona en 2007. Os dirixentes do PCPE denuncian que os cargos que se lles imputan están relacionados con unha manipulación realizada pola policía en contra deles e alegan que só dous dos tres dirixentes do PCPE estaban nas inmediacións do lugar onde se producíu a carga policial , mentres que o terceiro acusado non participóu na mobilización. O PCPE queixase de que estas accións xudiciais perseguen o obxectivo da burguesía de España, do seu Goberno e das autoridades locais de penalizar e reprimir aos militantes comunistas sobre a base de falsas acusacións da policía.

¿Condena a Comisión a causa aberta contra os tres militantes comunistas e a restrición das liberdades fundamentais como a libre participación en manifestacións e a expresión de opinións disidentes?

Charalampos Angourakis (GUE/NGL)

Enlace á pregunta na web do Parlamento Europeo:

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+QT+H-2011-000051+0+DOC+XML+V0//ES

Área Internacional

CC PCPE

AS REVOLTAS POPULARES AVANZAN NO NORTE DE ÁFRICA

2011-02-04T02:58:00.000-08:00

O PCPE segue con suma atención e interese os feitos que, nas últimas semanas, estanse producindo en varios países do norte de África. A serie de acontecementos que se foron producindo tras o estalido, o pasado mes de decembro, do descontento popular en Tunisia, é unha demostración da capacidade de mobilización duns pobos longamente sometidos a réximes ditatoriais e monicreques do imperialismo.

A mobilizacións tunisianas, que lograron o que nun principio non parecía posible -a saída do país do ditador Ben Ali - fóronse estendendo e hoxe é Exipto o epicentro da mobilización popular. A posibilidade de que a mecha siga ardendo e conduza a novos procesos noutros países árabes está moi presente hoxe en todas as chancelerías das potencias imperialistas.

O PCPE quere expresar o seu apoio ás mobilizacións, e ás masas populares exipcias e tunisianas que, fartas de réximes baseados no espolio e no roubo ao pobo, optaron pola vía da loita para acabar con eles.

No caso de Tunisia, saudamos a creación da Fronte 14 de xaneiro, cuxas demandas de profundización no proceso e de rexeitamento a calquera tipo de continuidade no goberno provisional de ministros ou responsables do réxime Ben Ali - Trabelsi han de ser firmemente apoiadas. Calquera outra saída á actual situación tunisiana suporá un triunfo para as potencias imperialistas, interesadas hoxe fundamentalmente en non perder a súa capacidade de influencia nuns países que son de importancia estratéxica para os seus plans.

Denunciamos especialmente o papel da Unión Europea na crise tunisiana, especificamente o papel xogado por Francia, país que mantén importantes intereses na zona e que manifestou historicamente unha gran conivencia cos réximes opresores do Magreb e de toda África. Igualmente, os intereses do FMI, que en repetidas ocasións utilizou como exemplo para a zona a Tunisia, serán fundamentais á hora de exercer presión e tratar de reconducir o proceso tunisiano.

Ao mesmo tempo, saudamos a ampla mobilización do pobo exipcio, que logrou pór contra as cordas o réxime de Mubarak. Queremos lembrar que Exipto, baixo o seu goberno, foi a primeira nación árabe en traizoar a causa do irmán pobo palestino mediante o recoñecemento do estado de Israel, e que é un aliado fundamental de Estados Unidos na zona.

Consideramos que os repetidos chamamentos de Obama á estabilidade en Exipto, así como a chegada de Mohamed O Baradei para encabezar o movemento opositor, apuntan a que o imperialismo quere pechar inmediatamente calquera posibilidade de cambio radical neste país. O control da estratéxica canle de Suez, vía esencial de tránsito do petróleo do Golfo Pérsico a Europa e EEUU, é un elemento crave da estratexia do imperialismo na zona.

Mentres os procesos tunisiano e exipcio sexan reconducibles en beneficio do imperialismo, os cambios dos monicreques son mesmo desexables para as potencias imperialistas. Baste recordar o caso de Jean-Claude Duvalier en Haití, que no momento en que foi unha carga para EEUU foi desaloxado do poder, en procesos similares aos actuais do norte de África, e agora o seu nome volve soar para presidir o país.

Por iso, o PCPE está convencido, xunto coas organizacións irmás de Tunisia e Exipto, de que o auténtico triunfo destes procesos só será posible se se segue profundando no desmantelamento total dos réximes corruptos e se se inician procesos constituíntes que permitan que as forzas antiimperialistas, obreiras e populares, en alianza, asuman o control dos mesmos, na perspectiva da definitiva liberación dos pobos norafricanos do xugo imperialista.

A solidariedade é a tenrura dos pobos, ¡viva o internacionalismo proletario!

Madrid, 1 de febreiro de 2011

Área Internacional do CC do PCPE

OUTRO PACTO SOCIAL, OUTRO RETROCESO

2011-01-28T17:18:00.000-08:00

A resposta da clase obreira durante a Folga Xeral do 29-S ás medidas antiobreiras impulsadas polo goberno da burguesía, ademais de ser exemplar e contundente, amosou un alto nivel de combatividade da clase obreira ante o que as cúpulas sindicais de CCOO e UXT se viron amplamente superadas, e amosou que os argumentos e escusas utilizadas por estas mesmas cúpulas sindicais para atrasar a convocatoria da Folga Xeral do 29-S eran falaces.

A clase obreira, cando é atacada e agredida, responde. Isto evidencia unha enorme distancia existente entre as cúpulas sindicais con respecto ás súas bases e ao resto da clase obreira.

Pero, desde o 29-S ata aquí, a pesar da enorme forza coa que os traballadores dotaron aos sindicatos fronte ao goberno e a patronal, non se quixo xestionar esa forza e optouse pola mesa de negociación e o pacto social, perdendo un tempo precioso para a clase obreira nesta loita, non articulando correctamente a mobilización sostida e posteriormente a convocatoria doutra Folga Xeral que sen dúbida fixese cambalear ao noso inimigo de clase.

Proba diso é o éxito da mobilización xeral do 27-X onde, a pesar de que as cúpulas sindicais de CCOO e UXT xogaron á desmobilización mentres perpetraban un novo Pacto Social co Goberno, diversas organizacións sindicais convocaron a Folga Xeral contra a perda de dereitos, en Hego Euskal Herria (País Vasco e Navarra), en Galiza e en Catalunya, e a iso sumáronse máis dun centenar de convocatorias de manifestacións e concentracións en todo o Estado español co mesmo obxectivo: facer fronte ao Pensionazo, á Reforma Laboral, á inutilización da Negociación Colectiva, e contra o Pacto Social.

Perdeuse xa que logo un tempo precioso, e debemos sinalar aos responsables, pero á vez debemos sacar tamén polo menos algunha conclusión:

Cando se renuncia a recuperar o binomio negociación-presión xunto coa participación directa dos traballadores, ao final a clase obreira non participamos realmente da xestión dos nosos intereses, quedando esta en mans dunhas direccións sindicais que, instaladas nas posicións máis reformistas, actúan burocráticamente, quedando suxeitas á presión da superestructura do sistema dominante na renuncia, a derrota e, finalmente, a traizón

Outra conclusión a ter en conta é que se demostran como falsas e prexudiciais as premisas deste modelo de sindicalismo, baseado na Concertación e o Pacto Social. No que as mobilizacións son lanzadas con desgana e a destempo e só serven para desafogar a contestación natural que se produce de xeito espontáneo entre as masas obreiras así como aquelas que se producen froito de consignas lanzadas desde os elementos organizados máis conscientes pero, tras a mobilización, a xestión da mesma leva a deixar orfa de información veraz aos traballadores e de capacidade de manter a organización mediante a modulación na mobilización sostida. Ante iso, o sistema ten o campo libre e actúa cos seus medios de comunicación en dúas vertentes: "as reivindicacións son desproporcionadas e a mobilización non serve para nada e a proba é que fracasa". Con esta matriz de opinión sen contrarrestar, coa falta de combate ideolóxico ante a consideración do Pacto e do Consenso como un ben en si mesmo, a derrota está servida e os traballadores non perdemos só algúns dereitos máis, senón que tamén entramos psicoloxicamente en clave de derrota.

Pero ante este modelo aínda existen dificultades para articular un verdadeiramente alternativo e á vez eficaz para a loita. E é aquí onde temos que dicir que, calquera intento de erguer de novo a loita obreira aos niveis de conciencia e forza que se precisan, ten que partir da articulación de estruturas de loita desde a base, onde a unidade da clase se exprese por encima de siglas sindicais e na que a asemblea de traballadores sexa o elemento fundamental, e a mobilización desenvolva o seu insubstituíble papel de presión a todos os niveis.

Doutra banda, debemos entender tamén que os tempos de loita marcan definitoriamente os campos de batalla e as diferentes estratexias dos actores en contenda.

Xa non estamos na época na que, ante o avance das posicións socialistas-comunistas no mundo, o reformismo lograba aparecer como conseguidor de conquistas para a clase traballadora nos países centrais do capitalismo, xogando o papel de anestesia social. Tampouco estamos nunha época de ciclo económico alto onde, das migallas do sistema, podíase sacar para esa certa "política social" cuxo rédito político sempre caía ao lado do reformismo coa súa contraprestación histórica de sacar ás masas fóra da loita polo socialismo e o comunismo.

Hoxe, o sistema - froito da súa profunda crise estrutural- necesita levar a un grao, superior ao coñecido ata agora, a sobre-explotación da forza de traballo para tentar paliar o seu grave problema de acumulación e, neste marco, as vellas formulas reformistas teñen unha marxe moi limitada, a pesar do cal manteñen a súa capacidade de anestesia sobre os traballadores ofrecéndolles avanzar en sentido contrario ao dos seus intereses como clase, mostrándolles o espellismo dun futuro mellor a cambio de esforzos no presente.

Loxicamente nos tempos que vivimos de crise capitalista, o crer na posibilidade de saída da mesma dentro do capitalismo en condicións favorables para a clase obreira e os sectores populares é pura inxenuidade, cando non pura complicidade ou traizón, pero non podemos minusvalorar a capacidade que teñen os elementos de ideoloxización e de control de masas do sistema, así como o efecto desmobilizador que poidan xogar as tendencias reformistas e claudicantes no plano político e sindical.

Unha vez definido minimamente o marco da loita de clases, non podemos por menos que mostrar que o modelo de sindicalismo de pacto social, é o sindicalismo da derrota, pero aínda podemos dicir máis, e é que, con ese modelo, nos últimos 35 anos fomos perdendo conquistas históricas que se lograron mediante a loita obreira nos escuros tempos do final do franquismo.

Só con repasar brevemente o antes e o despois en terreos como a seguridade no emprego, a capacidade de negociación colectiva, as pensións, etc, vemos que todo foron retrocesos, mediante reformas sucesivas que demostraron ao lado de quen estiveron, en cada momento, os diferentes gobernos da burguesía (UCD, PSOE, PP, PSOE). Tan só cando a mobilización obreira foi contundente, coma no caso da Folga Xeral do 14-D, conseguiuse frear as agresións. Pero entón, a falta dunha plataforma reivindicativa máis aló de dicir NON ás reformas impediu novos avances, e o ignorar que na loita de clases como en calquera loita quen non avanza retrocede o freo ás agresións, foi só temporal. 35 anos de retrocesos son unha proba demasiado clara contra un modelo sindical como para non declaralo radicalmente confrontado cos intereses da clase obreira.

Ante iso non serve a resignación, serve a análise para organizar o contraataque. Un contraataque de clase, que entendemos debe partir dunha plataforma reivindicativa, sentida pola clase e que sexa antagónica co sistema (reivindicacións como a de pleno emprego ou prestación por desemprego indefinida, defensa da sanidade pública, pensións dignas- convértense hoxe en antagónicas co sistema). E onde sexa a loita, e non o pacto e a renuncia, quen poña aos traballadores no camiño adecuado.

Agora ben, a fragmentación das organizacións sindicais non claudicantes é unha dificultade obxectiva para a unidade da clase na perspectiva de loita que colocamos anteriormente.

Aínda sendo importante, a convocatoria de manifestacións e/ou concentracións que fan o seu chamamento á poboación en xeral fora do marco de explotación de clase que é a empresa, quedan curtas, non polo seu seguimento (que en ocasións tamén, xuntando aos escasos membros de organizacións sindicais, políticas, sociais) senón pola súa capacidade para articular movemento estable tras as mesmas.

A asemblea de traballadores e o seu carácter decisorio é insubstituíble por moitos motivos, pero ante todo porque agrupa a todos os traballadores independentemente da súa sigla sindical de referencia ou ausencia da mesma.

Facemos polo tanto dous chamamentos e comprometémonos con eles:

1.Facemos un chamamento ao conxunto do sindicalismo de combate, non entregado ao pacto e á renuncia, a confluír na unidade de acción e en base a unha plataforma reivindicativa común, nunha estratexia de mobilización sostida de loita e de acumulación de forza para reconquistar dereitos perdidos e defender os que perigan.

2.Facemos un chamamento aos elementos máis conscientes da clase obreira a participar na creación de Comités para a Unidade Obreira, como organizacións de base que superen, pola vía da práctica, o fraccionamento das siglas sindicais.

A clase obreira deste país terá que desenvolver unha tenaz e sostida loita para arrincar de novo ao capital o que hoxe se nos quitou coa colaboración traidora personificada en Toxo e Méndez. Así como outros pobos levántanse e loitan sen retroceso contra os gobernos que os oprimen e explotan, o PCPE chama á clase obreira e aos sectores populares a organizar a máis ampla forza obreira en combate contra a dominación do capitalismo español e contra os seus gobernos.

Hoxe, loitar contra estas medidas, sustentadas na traizón á clase obreira e na obediencia servil ao mandato da oligarquía, é comezar a abrir un horizonte unitario de loita que non terá a súa solución final ata que a clase obreira conquiste a sociedade socialista, onde os termos igualdade e xustiza social sexan o mandato da organización da vida das grandes maiorías.

¡VIVA A UNIDADE DA CLASE OBREIRA COMBATENTE!

LOITA OBREIRA POLOS NOSOS DEREITOS

COMITÉS UNIDADE OBREIRA EN TODOS OS CENTROS DE TRABALLO

CONTRA A EXPLOTACIÓN, POLO SOCIALISMO

27 de xaneiro de 2011

PCPE - Comité Executivo

ASINA CONTRA A CRIMINALIZACIÓN DO ANTIFASCISMO

2011-01-24T15:05:00.000-08:00

ASINA POLA LIBERDADE DOS COMUNISTAS CATALÁNS ENCAUSADOS POR ANTIFASCISTAS

http://www.pcpe.es/formulario2010/index.php

CAMPAÑA EN SOLIDARIEDADE COS MILITANTES COMUNISTAS AXUIZADOS –EN BARCELONA- POLA SUA LOITA ANTIFASCISTA

Juanjo Serrano militante da organización catalana do PCPE (PCP de Catalunya), e dous membros dos CJC (JCP de Catalunya), pendentes dun xuízo –fixado para o 14 de febreiro- no que o fiscal solicita tres anos e dez meses de cárcere para cada un deles

http://www.youtube.com/watch?v=8YXzLIp-_MI&feature=player_detailpage

27 xaneiro. O PCPE e os CMC pola FOLGA XERAL

2011-01-21T03:14:00.000-08:00

FAI FALTA XA OUTRA FOLGA XERAL

2010-12-23T05:22:00.000-08:00

Partido Comunista dos Pobos de España.

Secretaría Xeral

O PCPE CHAMA A ORGANIZAR UNHA FOLGA XERAL O DÍA 27 DE XANEIRO EN TODO O ESTADO

O PCPE, tras a folga xeral do 29S, chamóu a unha estratexia de mobilización sostida contra

as políticas que os distintos partidos do sistema desenvolven para xestionar a actual crise estructural do sistema capitalista. Para o PCPE a xornada do 29S era só o punto de arranque da resposta necesaria por parte da clase obreira e os sectores populares ás políticas de rescate bancario, aos recortes salariais, ás contrarreformas laborais e aos procesos de privatizacións. Posteriormente o goberno endureceu máis a súa liña de actuación, coa súa decisión de recorrer á militarización frente aos conflictos laborais.

Neste tempo pasado unha parte da clase obreira mantivo as súas posicións máis combativas, dando continuidade ás plataformas unitarias creadas para a folga do 29S orientadas a unha estratexia de mobilización e loita. Pero elo non tivo un carácter xeralizado, quedando unha parte significativa da clase sen dar continuidade a esa importante xornada de loita.

Á súa vez o goberno, co apoio máis ou menos encuberto do resto de partidos do sistema, seguiu a tomar novas medidas contra os dereitos do pobo traballador. As privatizacións de AENA, Loterías do Estado, etc.; así como a xa inminente reforma do sistema de pensións -que se orienta a unha redución de dereitos e á privatización do sistema-, constitúen ataques de enorme calado contra a clase obreira, que só buscan o beneficio da oligarquía española.

Desde o pasado 29S engadíronse novas e poderosas razóns para impulsar a estratexia de mobilización sostida que propón o PCPE.

A iniciativa de ELA, LAB, HIRU, STEE-EILAS e EHNE de convocar unha folga xeral o próximo día 27 de xaneiro en Euskal Herría ofrece unha oportunidade para estender esta proposta ao conxunto do estado.

El PCPE chama a convertir esta convocatoria nunha Folga Xeral en todo o estado o día 27 de xaneiro.

Para elo é necesario que, por parte das organizacións sindicais, políticas e sociais, se acorde de maneira ampla esta convocatoria, constituindo –á maior brevedade- unha ampla plataforma obreira pola Folga Xeral.

O PCPE valora moi positivamente o acordo da Plenaria Confederal de CXT de tomar a iniciativa para realizar contactos con outras organizacions sindicais de cara a impulsar a convocatoria dunha Folga Xeral antes de que sexa tramitada no Parlamento a reforma do sistema de pensións. É unha iniciativa que axuda a sumar esforzos e apunta na mesma liña que as mobilizacións protagonizadas polas organizacións da Coordinadora Sindical de Clase o día 24 de Novembro coincidindo coa Folga Xeral desenvolvida pola clase traballadora portuguesa.

O PCPE considera que só a loita decidida e unitaria da clase obreira pode plantar cara ás políticas dos gobernos da oligarquía e a súas propostas para superar a crise capitalista. ¡É o momento da unidade!, ¡é o momento da loita obreira!

FOLGA XERAL O 27 DE XANEIRO

A CRISE CAPITALISTA QUE A PAGUEN OS RICOS

CONTRA A REFORMA LABORAL

CONTRA A REFORMA DAS PENSIÓNS

CONTRA AS PRIVATIZACIONS

POLO SOCIALISMO E O COMUNISMO

ANTE A PRÓRROGA DO ESTADO DE ALARMA

2010-12-15T03:02:00.000-08:00

DECLARACIÓN DO SECRETARIO XERAL DO PCPE

A SOCIALDEMOCRACIA-ANTE O AGRAVAMENTO DA CRISE ESTRUTURAL- OPTA POR MILITARIZAR A DITADURA DO CAPITAL

O goberno socialdemócrata -monicreque da oligarquía- opta pola militarización, nun intento desesperado por tratar de conter a situación de risco de quebra en que se atopa o capitalismo español. Esta decisión de Rodríguez Zapatero -de prorrogar un mes máis o Estado de Alarma- pon de manifesto:

1.A actitude servil do goberno ante os intereses da oligarquía española, atemorizada co risco dunha resposta obreira de masas á súa brutal agresión, no escenario da crise estrutural capitalista que tende ao seu agravamento.

2.Que a socialdemocracia española -e xunto a ela todas as forzas políticas do sistema dominante- non teñen ningunha vontade de respectar os dereitos democráticos que autoproclaman no seu texto constitucional e outros textos do ordenamento xurídico do país. Ante o medo a calquera mobilización que non poidan controlar recorren a todo un arsenal de medidas que foron preparando na chamada "transición política" para situacións de crise social con mobilización obreira e popular. Leis que, desde a inxenuidade, un sector do pobo pensaba que nunca se utilizarían.

3.Que este sistema da ditadura do capital móstrase en toda a súa realidade en momentos nos cales agudízase a loita de clases, e perde rapidamente a súa pretendida careta democrático-burguesa. Non hai democracia senón ditadura do capital. O goberno pensa que cunha política de man dura conseguirá atemorizar ao pobo traballador e así evitar a súa loita combativa.

4.Que o recurso, tan desmedido por parte do goberno, a prorrogar por un mes máis o Estado de Alarma pon de manifesto que a situación da economía española é dunha gravidade extrema, e que o goberno ten terror a que un descontrol localizado da situación poida ocasionar unha vaga de protestas que poña en cuestión a súa lexitimidade e a súa capacidade de control da situación do país.

5.Que o goberno utiliza ao colectivo de controladores como cabeza de turco na súa estratexia de estender a militarización a calquera situación de conflito social que se lle poida escapar das mans. Por iso todos os partidos, e toda a campaña mediática, envórcanse a repetir a "versión oficial" para tratar de obter os consensos sociais necesarios para soster esta estratexia militarizadora da ditadura do capital, para aplicala a outros conflitos obreiros.

6.O PCPE denuncia o fracaso de todos os partidos políticos do sistema para tratar de dar unha resposta á situación de crise capitalista estrutural, que está levando á clase obreira e aos sectores populares a unha situación de desesperación e empobrecimiento xeneralizado. Ademais anúnciase para o mes de xaneiro outra subida brutal das tarifas eléctricas.

7.O PCPE chama á clase obreira e aos sectores populares a organizar a resposta combativa de masas necesaria para derrotar á oligarquía deste país, e aos seus gobernos. A unidade de todas as loitas, á insubordinación a calquera militarización, a mobilización organizada ao redor de propostas políticas orientadas á loita polos dereitos da clase obreira e os sectores populares, e a avanzar nunha estratexia de acumulación de forzas polo socialismo-comunismo.

¡VIVA A LOITA DA CLASE OBREIRA CONTRA A DITADURA DO CAPITAL!

¡A CRISE CAPITALISTA QUE A PAGUEN OS RICOS E NON OS TRABALLADORES!

¡UNIDADE E LOITA OBREIRA POLO SOCIALISMO!

18D- Tras o éxito do 29S continuar a loita ata vencer

2010-12-15T02:59:00.000-08:00

A crise capitalista levounos a un calexón sen saída. Millóns de parados,

unha reforma laboral que prácticamente legaliza o despedimento libre, a nosa vida está completamente ao servizo do capital que non se preocupa máis que de aumentar os seus beneficios
Por iso fomos á folga xeral o 29 de setembro, por iso foi un éxito rotundo en todo o Estado. Por iso fomos cun ánimo combativo e sen amedrentarnos polas ameazas dos empresarios, dos xefes e
xefeciños, de todo ese lixo mediático que botóu merda á mobilización dos e as obreiras. Ese día demostramos que con organización, con firmeza, con vontade, é posible mudar a correlación de forzas entre nós e eles, entre a clase obreira e o capital. Ese día, na rúa, mandaron os e as obreiras, firmes na súa vontade de que a crise capitalista, xerada por eles, non a pagásemos nós.

Intentárono todo. Intentaron as ameazas nas empresas, nas fábricas, nas oficinas. Intentaron a
represión policial. Intentaron criminalizar aos que acudimos aos piquetes. Pero fracasaron.

En Grecia, en Francia, en Portugal, a loita da clase obreira sobe de ton, as mobilizacións
sostidas, a organización e a loita das e os obreiros europeos están colocando aos gobernos deses países nunha situación de difícil sostemento: ou atenden ás demandas do capital que pide
máis facilidade para despedir, máis recortes sociais, menos salarios, alongar a idade de xubilación
ata que os obreiros teñamos que ir desde o traballo á tumba, ou atenden as demandas dos e as
traballadoras que non piden máis que a crise capitalista a pagar aqueles que a xeraron.

A loita está claramente plantexada. Por unha banda, os capitalistas que lle din aos gobernos:
“temos tolerancia cero coas medidas que queremos que tomedes, queremos que nolo deades
todo”. Doutra banda, nós que non pedimos máis do que é xusto: a crise capitalista deben de
pagala os seus culpables, os capitalistas. Se non gañamos esta loita, as seguintes serán aínda
moito peores...

O que temos diante non é para menos. O gobierno anuncióu que antes de decembro acometerá
a reforma das pensións e a idade de xubilación. E logo as negociacións dos convenios que coa
reforma laboral encima da mesa seguro que irán no sentido de diminuir os nosos soldos, que
como sabes xa non chegan prácticamente a cubrir as necesidades máis básicas. A todo esto hai
que sumar a permanente ameaza que se cerne sobre o noso tecido industrial e productivo.

¿ Quedaremonos de brazos cruzados mentres acaban de cumprir todas as súas ameazas?

Agora é o momento da loita. Debemos ser capaces de obrigar ás centrais sindicais a continuar o
camiño de loita iniciado o 29 de setembro, agora que podemos, agora que non estamos sos é o
momento de lanzar a loita.

Pero, ¿qué se necesita para logralo?

Necesitamos organización e compromiso, loita sen cuartel contra os especuladores e os
capitalistas. Debemos organizarnos para conseguir que no se salgan coa súa. Necesitamos
compromiso para continuar ata lograr os nosos obxectivos.

O PCPE ten posto en marcha un proceso de coordinación dos sindicalistas máis consecuentes,
dos loitadores máis firmes na defensa dos intereses dos traballadores, son os Comités de
Unidade Obreira (CUO) que servirán para coordinar as loitas nun futuro.

Neste proceso de acumulación de forzas, de organización y de loita, necesitamos sumar a
obreiros e obreiras coma tí, que sofren a explotación e que non están dispostos a entregar a súa
vida aos capitalistas que cando as cousas van ben no dan contas dos seus beneficios pero cando
van mal lle pasan a factura á clase obreira. Necesitamos que a clase obreira dirixa a todos os
sectores populares cara á derrota do capitalismo, único causante da crise.
Seguro que coñeces xente que caeu no paro, que botaron do seu traballo por culpa da crise
capitalista, seguro que coñeces a compañeiros que teñen tido que loitar simplemente para cobrar
o seu salario, probablemente tí sexas un deles, é hora de organizarse, de coordinarse, de facer as
cousas xuntos, para que podamos derrotar aos capitalistas e pasemos a organizar a economía
sobre novas bases, dirixida por nós, en función dos nosos intereses, na que non haxa paro, sen
xefes que nos explotan, onde se acabe a dictadura do capital e dos seus matóns.

Toda Europa está en loita

¡¡¡tí tamén!!!

http://www.pcpe.es/
http://www.unidad-obrera.org/

Presentación do FMXD en Compostela, Sábado 30 coa participación de Juan Nogueira, vicepresidente do Comité Plurinacional do Estado Español do Festival de Sudáfrica

2010-10-26T03:28:00.000-07:00

Camaradas, compañeiros, quedades convidados a esta interesante Presentación do FMXD, coa participación de Juan Nogueira, vicepresidente do Comité Plurinacional do Estado Español do Festival de Sudáfrica.

asina e difunde! CONTRA A CRIMINALIZACIÓN DO ANTIFASCISMO

2010-10-18T16:28:00.000-07:00

Tras o asasinato do xoven antifascista madrileño Carlos Palomino, múltiples manifestacións de repudio e esixencia de xustiza celebráronse noutras tantas cidades. Tamén en Barcelona, onde tres militantes do PCPE-CJC foron procesados con acusacións baseadas nunha denuncia-montaxe policial. O 21 de outubro será o xuízo. O fiscal solicita tres anos e medio de prisión. Por iso, en apoio ao seguinte escrito, pedimos a túa SINATURA DE SOLIDARIEDADE

Nome e apelidos ou nome da organización:

DNI:

Domicilio:

Envíaa a este enderezo : mailto:pcpc.cn@telefonica.net

CONTRA A CRIMINALIZACION DO ANTIFASCISMO

ASINA E DIFUNDE: XUIZO CONTRA TRES MILITANTES COMUNISTAS

2010-10-12T03:18:00.000-07:00

O próximo día 21 de outubro está prevista a celebración dun xuízo contra tres militantes

comunistas nun xulgado da cidade de Barcelona. Estas persoas son Juanjo Serrano (membro do

Comité Central do PCPE), Xavier Auré (membro dos CJC-JCPC) e Albert Camarasa (membro dos

CJC-JCPC).

A acusación solicita tres anos e dez meses de prisión para cada un deles. O fiscal sustenta a súa

petición nos feitos ocorridos en Barcelona o 14 de novembro de 2007, con motivo da manifestación

en protesta polo asasinato dun mozo antifascista en Madrid o anterior día 11.

Esta acusación é unha montaxe policial sustentada en probas amañadas e faltas de toda

consistencia- para tratar de desmovilizar á organización comunista neste país, e a outras

organizacións anticapitalistas que actúan dentro do movemento antifascista.

Os feitos que deron lugar a esta montaxe policial son os seguintes:

O 11 de novembro de 2007 foi asasinado no metro de Madrid o xoven antifascista Carlos Palomino,

a mans dun fascista de 23 anos , soldado profesional do exército español- que se dirixía a unha

concentración do partido fascista Democracia Nacional. Inmediatamente sucédense as

concentracións e mobilizacións de condena e repulsa por este asasinado fascista en distintas cidades

do estado español; tamén en Barcelona.

O estado de indignación dos\/as manifestantes antifascistas é proporcional á brutalidade do

asasinato e á terxiversación informativa que os medios de comunicación do sistema realizan ao

presentar o feito co consabido e interesado discurso de “enfrontamento entre grupos de xóvenes

antisistema”.

O 14 de novembro en Barcelona, diversos colectivos e organizacións antifascistas convocan unha

manifestación, onde desde o primeiro momento queda claro que a policía - Mossos dEsquadra

(dirixida polo Conseller Saura de ICV-EUiA) teñen orde de non deixala discorrer de forma pacífica.

O operativo montado non garda ningún tipo de proporcionalidade coa protesta: toma policial do

centro de Barcelona cos antidisturbios preparados para cargar, intimidacións no metro aos

asistentes, ambulancias preparadas coma se dun escenario bélico tratásese, simulacro de carga

cando a cabeza da manifestación se pon en marcha, etc.

Durante a manifestación sucédense diversos intentos -por parte do operativo policial- para cortar a

mesma en diversos puntos, o que fai aumentar o nervosismo e a indignación por parte dos

manifestantes. Esta situación vaise agravando durante a marcha, e cando esta non leva nin 400

metros de percorrido prodúcese unha brutal carga policial que crea -no mesmo centro de

Barcelona-, unha situación de conmoción social imposible de xustificar, ao estenderse a represión á

zona comercial do Passeig de Graza e acabar afectando aos transeúntes.

Como resultado da carga policial prodúcense diversas agresións, nas que varios manifestantes teñen

que ser evacuados en ambulancia. Tamén se producen cinco detencións, entre elas a de dous

membros dos CJC-JCPC, que son conducidos á comisaría central dos Mossos dEsquadra de

Barcelona; e, dado que un dos detidos era menor de idade nese momento, a policía non tivo máis

remedio que comunicar á familia a súa detención -pola contra estarían polo menos 48 horas sen

comunicación exterior.

Inmediatamente, dirixentes do PCPC-PCPE e dos CJC-JCPC, acompañados dunha avogada,

acudíron á comisaría xunto aos pais dos detidos. Nese momento estes son requiridos para que se

identifiquen e, logo dunha longa espera na comisaría, un policía chama a un membro do PCPCPCPE

e a dous membros da CJC-JCPC, para informarlles que foron recoñecidos pola súa

intervención na manifestación, e que foron denunciados pola policía. Toda unha montaxe policial -

xa que mesmo se dá o caso de que o militante do PCPC-PCPE non puidera participar na

manifestación por dificultades no seu traballo, dirixido a criminalizar a loita antifascista e a

militancia comunista.

Nos días sucesivos o fiscal concretou a denuncia:

Ábrese unha causa contra tres membros do PCPC-PCPE e dos CJC-JCPC (un dos detidos e dous

dos inculpados na comisaría), aos que se lles acusa “dun delito de atentado e por un delito de

desordes públicos”, por montar unha suposta barricada con colectores de lixo e apedrear á policía.

Solicitándolles “3 anos e 10 meses de cárcere e a inhabilitación especial para o exercicio do dereito

de sufraxio pasivo”. O expediente dos menores queda arquivado, posto que o tribunal de menores

non ve indicios de delito. Para soster esta denuncia a fiscalía só presenta unha proba, o testemuño

dos policías, non habendo ningunha outra proba de que ocorresen os feitos mencionados.

Por todo o exposto EXIXIMOS:

O sobresemento do xuízo e a retirada de todos os cargos contra estes tres militantes.

A declaración de nulidade de todas as actuacións e a realización dunha investigación para depurar

todas as responsabilidades derivadas desta manipulada actuación policial.

A CLASE OBREIRA EN LOITA POLOS SEUS DEREITOS

2010-10-05T15:27:00.000-07:00

Partido Comunista dos Pobos de España

Comité Executivo

Coa resposta á Folga Xeral do 29S a clase obreira díxolle ao goberno e á patronal que non acepta as súas contrarreformas laborais, e que a loita contra estas políticas acaba de empezar con esta importante xornada de loita, que nas difíciles condicións nas cales se convocou superou todas as previsións.

As manifestacións desenvolvidas na xornada de folga tiveron un carácter masivo, e son a expresión máis clara dos avances de unidade de clase que esta xornada de loita deixa para a próxima etapa.

Cunha importante participación do Partido, a clase obreira crea un novo escenario da loita de clases coa folga xeral.

O CE do PCPE felicita ao conxunto da militancia do Partido e dos CJC que soubo responder cun alto nivel de combatividade, sabendo estar á cabeza da loita de clases tanto na preparación como no desenvolvemento da xornada de loita do 29S. Denunciamos a actuación do Goberno polo alto nivel de brutalidade mantido pola policía e a garda civil na defensa dos intereses de clase da burguesía

O alto nivel de participación, unidade e combatividade alcanzado pola clase obreira dos pobos de España durante a FX é un patrimonio que nos pertence a todos/as e crea un novo escenario da loita de clases. Xestionalo para defender consecuentemente os intereses da clase obreira e sectores populares é un deber moral e político de quen teñen a responsabilidade de facelo. É responsabilidade do Partido Comunista e de todas as organizacións da clase obreira manter a loita e a presión para que o paso adiante dado coa folga xeral sexa o primeiro cara á derrota política do capital. Debemos traballar para que todas as estruturas unitarias de loita constituídas territorialmente se manteñan activas con calendarios de mobilización inmediatos e concretos A clase obreira debe manterse vixiante para evitar que se trate de desmovilizala e abrir novos escenarios de pacto social. Dicimos alto e claro que calquera acordo co goberno e a patronal que non pase pola retirada da reforma laboral será considerado como unha traizón á loita da clase obreira

A defensa dos dereitos e intereses da clase obreira e os sectores populares esixe un cambio radical da política do Goberno cunha oposición decidida ao decreto, a reforma laboral e a privatización das pensións públicas.

O PCPE chama ao pobo a loitar para que desenvolva un programa baseado nas necesidades da maioría traballadora. Esta FX marca o camiño da loita e unidade que o pobo ten que seguir. Hai que facer sentir todos os días a forza organizada das clases populares para deter a política agresiva que nos golpea e corrixila adoptando medidas urxentes como: nacionalizar a banca, decretar a moratoria no pago de hipotecas para as familias no paro, prestación indefinida de desemprego, fin dos gastos parasitarios (exército, igrexa, casa real), saída da UE e a OTAN.

¡VIVA A LOITA DA CLASE OBREIRA!

http://www.pcpe.es/

VIDEO CHAMAMENTO DO PCPE Á FOLGA XERAL

2010-09-20T12:13:00.001-07:00

http://vimeo.com/15092815

A PAME APOIA A FOLGA DO 29 DE SETEMBRO

2010-09-17T00:58:00.000-07:00

Atenas 14 de setembro de 2010

Estimados compañeiros,

En nome da Secretaría Executiva enviámoslles saúdos militantes

do movemento sindical de clase do noso país, de apoio á Folga que

convocaron as Organizacións Sindicais de España para o 29 de setiembre.

A nosa loita é común en contra dos ataques que reciben os

traballadores aos seus dereitos por parte do capital e os gobernos da

Unión Europea.

Estimados compañeiros,

A orientación que deu a CES, Confederación Europea de Sindicatos,

aos Sindicatos a ela afiliados, é socavar as loitas dos

traballadores. Fano os dirixentes socialdemócratas e os conservadores

en Grecia. Tamén o fan en España.

Estimados compañeiros,

pasaron 11 anos desde a fundación de PAME, dentro dun contexto

de aumento dos ataques do capital e dos seus representantes políticos. Os

traballadores e os opositores da clase obreira gregos recoñecen no

PAME o seu papel de liderado na organización das loitas para que o

pobo non empobrezca e que a crise páguea a plutocracia.

Confiamos que en España máis pronto que tarde haxa unha gran e forte

actividade sindical de clase que se some ás loitas dos traballadores

europeos contra os ataques do capital.

VIVA A SOLIDARIEDADE INTERNACIONAL

Saúdos Fraternos

A Secretaría Executiva

PAME-FRENTE MILITANTE DOS TRABALLADORES DE GRECIA

RESOLUCIÓN DE APOIO Á LOITA MINEIRA

2010-09-17T00:51:00.000-07:00

Comisión de Movemento Obreiro e Sindical

Partido Comunista dos Pobos de España

A minería do carbón é un sector estratéxico que debemos defender

Para o PCPE a cuestión da loita polo mantemento da actividade da minería do carbón adquire múltiples dimensións e afástase claramente das malintencionadas opinións sobre a sua posible non viabilidade económica ou suposta maior achega ao chamado cambio climático.

Aínda que é certo que algunhas das variedades da nosa produción presentan un maior contido de xofre en composición, tamén é certo que existen tecnoloxías que asimilan e case que igualan os seus efectos contaminantes ás doutras variedades de carbón, sen esquecer que a xeración térmica é infinitamente menos perigosa que a nuclear e a súa flexibilidade á hora de atender picos de demanda eléctrica fana idónea para unha porcentaxe substancial da produción enerxética total.

Doutra banda non podemos esquecer tampouco as necesidades de carbón, que van en aumento para os usos chamados "limpos" diferentes aos da sua queima para produción enerxética ou de participación na metalurxia.

Por iso desde o convencemento da necesidade do carbón e no marco dunha crise capitalista mundial que se desenvolve tamén de forma moi importante no sector enerxético, consideramos suicida para a independencia de calquera estado o dilapidar as fontes propias de produción enerxética, ou deixalas en mans do capital privado. Por iso denunciamos que ao longo dos sucesivos gobernos da burguesía estase entregando a independencia enerxética á lóxica da competitividade no mercado e aos intereses das grandes corporacións enerxéticas, petrolíferas e eléctricas.

Para o PCPE a minería do carbón é un sector estratéxico que debemos defender custe o que custe, pero tamén e non menos importante están as necesidades dos propios mineiros con cuxas loitas solidarizámonos á vez que denunciamos o secuestro dos salarios dos que viven centos de familias. Secuestro perpetrado por unha patronal privada carboeira que actúa como unha auténtica mafia.

Baste recordar que aínda non terminaron de quitarse de enriba e aclararse as acusacións de fraude pola introdución de carbón de importación coma se fose carbón producido en España e polo tanto subvencionado, armazón mafioso da minería privada coa que máis dun partido político estívose financiando.

A loita que hoxe se libra é polo futuro de todo un sector produtivo, que a pesar das sucesivas reconversións pactadas ao ditado da Unión Europea, aínda dá traballo a miles de persoas. Nós, os homes e mulleres do PCPE loitaremos por iso e non deixaremos de denunciar a unha patronal terrorista que xoga co sustento de centos de familias que nada lle importan, demostrándose unha vez máis que os intereses da burguesía e os dos traballadores son incompatibles.

Non se sairá da crise nunhas condicións favorables para a clase obreira deixando que nos impoñan peches de explotacións e destrución en xeral da capacidade produtiva. Por iso esta loita debe sumarse ás demais loitas cara á folga xeral.

POLA NACIONALIZACIÓN DE TODOS OS SECTORES ESTRATÉXICOS

POLA SOBERANÍA ENERXÉTICA

SOLIDARIEDADE DE CLASE COAS LOITAS MINEIRAS DO CARBÓN

O 29-S FOLGA XERAL

CHAMAMENTO FEMINISTA Á FOLGA XERAL

2010-09-17T00:47:00.000-07:00

P.C.P.E, Comisión Feminista do CC

A crise capitalista ten consecuencias especialmente graves para as traballadoras, ao agredirnos dobremente: como mulleres nunha sociedade patriarcal e como traballadoras nun sistema capitalista. Temos boas RAZÓNS PARA A FOLGA XERAL:

PLAN DE AXUSTE:

1.- Conxélase a lei de Dependencia e nós somos as máis afectadas porque estamos resolvendo de forma persoal a tarefa, que debese ser social, de coidar das persoas dependentes.

2.- Retírase a axuda á natalidade que percibimos as mulleres.

3.- Rebáixanse as pensións. Nós somos as máis prexudicadas ao ter as pensións máis baixas por dedicarnos ao traballo familiar.

4.- Cando nos xubilamos, criamos aos nosos netos e netas para que as nosas fillas poidan competir no mercado laboral.

5.- Redúcese os salarios do sector público, sector feminizado porque o emprego nas Administracións permite conciliar a vida familiar e laboral.

REFORMA LABORAL e REFORMA DAS PENSIÓNS:

1.- A reforma laboral reduce os salarios, aumenta a eventualidade e a precariedade, abarata os despedimentos (medrará o paro), aumenta a idade de xubilación, debilita a negociación colectiva e deixa o mercado de traballo peor regulado.

2.- As traballadoras quedamos máis indefensas porque estamos peor organizadas nos sindicatos e temos menos forza para esixir as nosas reivindicacións.

3.- As medidas de axuste golpéannos máis duramente porque temos salarios máis baixos, taxa de paro máis alta, maior temporalidade e a maioría dos contratos a tempo parcial.

4.- A mobilidade xeográfica e os cambios de horarios unilaterais non son asumibles para a maioría das mulleres, ao ser incompatibles coas responsabilidades familiares.

5.- As traballadoras do servizo doméstico continuarán fóra do Estatuto dos Traballadores, nun réxime especial de illamento e maior vulnerabilidade aos caprichos da parte contratante.

6.- Ao ampliar o período de cálculo das pensións de 15 a 20 anos, as mulleres saímos peor paradas porque estamos no mercado laboral en situación de interinidade, entrando e saíndo para criar fillos e fillas primeiro, e coidar das persoas maiores despois, o que dificulta a promoción profesional e mantennos en postos non especializados e peor pagos.

7.- Os nosos salarios son un trinta e pico por cento máis baixos ao longo de toda a vida laboral, xa que logo tamén na xubilación estamos discriminadas.

Todo isto non sucede por casualidade, así é como nos obrigan a conciliar o emprego e a vida persoal, así é como o mercado laboral trata ás mulleres para que os empresarios en particular e a sociedade patriarcal en xeral se beneficien do traballo gratuíto, invisible e desprezado que nós realizamos no ámbito familiar; e para condenarnos á precariedade e explotación no ámbito laboral.

CRISE CAPITALISTA:

1.- A redución do gasto público traducirase en novas privatizacións en sanidade, medicamentos, estudos, garderías, comedores, residencias de maiores e asistencia social, que sufriremos directamente as mulleres porque asumimos maioritariamente as tarefas que antes proporcionaba o estado.

2.- A subida das subministracións, a carestía da vida, os embargos e os desafiuzamentos, resultan aínda máis estresantes para as mulleres porque somos as xestoras do orzamento familiar e a economía doméstica.

3.- A violencia patriarcal é inmune ás leis do goberno, os Xulgados especiais non resolven o problema e prexudican a imaxe da muller, acusándonos agora de mentiras e denuncias falsas.

4.- A violencia aumenta coa crise, porque a pobreza, o medo ao paro e os valores agresivos, individualistas e competitivos imperantes na sociedade capitalista agudizan as relacións de poder patriarcal.

QUE DEBEMOS FACER AS TRABALLADORAS?

Nós, as traballadoras, debemos tomar conciencia de que a crise castíganos por partida dobre, por ser traballadoras e por ser mulleres nunha sociedade capitalista e patriarcal. Sabemos que a solución non pode vir duns gobernos que están aí precisamente para defender os beneficios da banca e o capital. A solución é organizar a sociedade de forma socialista, para que o benestar colectivo sexa a máxima prioridade política.

A FOLGA XERAL é o primeiro paso nun camiño que se fai ao andar. Se deixamos que sexa o capitalismo o que dirixa a sociedade, avanzamos vertixinosamente cara á barbarie, as crises periódicas, a pobreza, a miseria e a desigualdade social, o colapso ecolóxico, as guerras imperialistas, as fames negras e secas, as mulleres soportando malleiras, agresións sexuais, dobre xornada laboral, non chegar a fin de mes, paradas de longa duración, precariedade laboral, os bancos levándose o piso...Pero podemos elixir o outro camiño: o que nos leva ao socialismo e á derrota do patriarcado, empezando pola folga xeral.

¡¡O 29 DE SETEMBRO,

NÓS, AS TRABALLADORAS,

Á FOLGA XERAL!!

FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL APOIA FOLGA XERAL DO 29s

2010-09-15T10:32:00.000-07:00

FEDERACIÓN SINDICAL MUNDIAL

Atenas, 13 de setembro de 2010

¡APOIAMOS Á CLASE OBREIRA ESPAÑOLA!

En nome dos 72 millóns de afiliados da FSM en 110 países de todo o

mundo expresamos o noso pleno apoio á clase traballadora e ao pobo de España,

que son vítimas do ataque do capitalismo europeo e mundial.

Hoxe este mesmo ataque sófreno os traballadores de todo o planeta. Por iso

o pasado 7 de setembro, a Federación Sindical Mundial convocou un

Día Internacional de Acción, que foi un gran éxito en todo o mundo.

Numerosas iniciativas e mobilizacións tiveron lugar durante este día en países

como a India, Nepal, Vietnam, Bangladesh, a RPD de Corea,

Palestina, Congo, Sudáfrica, Grecia, Chipre, País Vasco, Portugal, Francia,

México, Panamá, Costa Rica, Porto Rico, Colombia, Chile , Arxentina,

Uruguai e moitos outros.

Centos de miles de traballadores de todo o mundo uniron as súas voces neste

día Internacional de Acción para esixir unha saída á crise, para que

os traballadores non paguen a crise do capitalismo.

Esta exitosa iniciativa reforzará aínda máis o prestixio e o novo rumbo da

FSM, do mesmo xeito que as loitas en España van reforzar ao sindicalismo de clase

no seu país.

Desde a Federación Sindical Mundial apoiamos aos sindicatos de clase

españois que, denunciando as manobras da CES, Confederación Europea

de Sindicatos, loitan para que en España e no mundo avance o

sindicalismo de clase.

O SECRETARIADO

40, Zan Moreas street, Athens 11745 GREECE

Tel. 302109214417, 302109236700, Fax 30210 9214517

www.wftucentral.org E-mails : info@wftucentral.org,

international@wftucentral.org

TRÍPTICO SOBRE A FOLGA XERAL

2010-09-08T09:41:00.000-07:00

Adiante coa campaña pola Folga Xeral!

2010-09-03T15:02:00.000-07:00

Os Colectivos da Mocidade Comunista, as xuventudes do PCPE, presentamos o noso novo voceiro

2010-09-02T12:09:00.000-07:00

Os CMC GALIZA presentan

NOVO VOCEIRO.

POLO MARXISMO LENINISMO!!

Os Colectivos da Mocidade Comunista, as xuventudes do PCPE, presentamos o noso novo voceiro, con abundantes contidos informativos e graficos sobre a nosa organización en Galiza e as actividades que leva a cabo, on especial atención a preparación da Folga Xeral

É hora de orgañizar aos marxistas leninistas,e hora de loitar por unha revolución socialista. E O NOSO MOMENTO. Únete aos CMC Galiza!

www.cmc-galiza.blogspot.com

CAMPAÑA FOLGA XERAL CONTRA O CAPITAL!!!

2010-08-12T08:01:00.000-07:00

Algunhas imaxes da campaña que están a levar adiante os camaradas dos CMC-CJC e PCPE

FSM 65 ANIVERSARIO, VIDEO

2010-08-08T10:40:00.000-07:00

Acto do 65 aniversario da Federación Sindical Mundial en Caracas, 21 de Xullo de 2010

Traballo realizado por FESGA

http://fesga.blip.tv/file/3944757/

O día 21 de Xullo de 2010 tivo lugar en Caracas un acto que conmemorou o 65 aniversario da Federación Sindical Mundial (FSM). No vídeo, intervencións de George Mavrikos (Secretario Xeral da FSM) e de

Valentín Pacho (Vice-Secretario da FSM)

A REFORMA LABORAL NUNHA LINGUAXE COLOQUIAL

2010-08-05T16:35:00.000-07:00

Tradución da Reforma Laboral

4 Ago, 2010

Interesante documento que tenta explicar nunha linguaxe coloquial as

reviravoltas da nova contrarreforma laboral

1. CONTRATOS TEMPORAIS

lemos moitas interpretacións sobre a reforma; moitas inexactas, algunhas

esaxeradas e case todas elas demostrando moita ignorancia en dereito laboral

básico por parte do seu autor. Así que aquí tedes a nosa tradución da reforma ao

Roman Paladino, no cal o pobo adoita falar ao seu veciño. Como coñecemos moi ben

o percal non só vos podemos informar da “letra” da reforma, senón tamén do

“fondo”, é dicir do que se pretende con esta reforma realmente e quen e como van

saír beneficiados e prexudicados por ela.

Cambios na contratación temporal

O contrato por obra limítase a 3 anos por Estatuto dos Traballadores e ata 4

anos se se permite no convenio sectorial. Ollo, non vale amplialo nos convenios

de empresa. Por suposto estamos falando de contratos por obra que sexan

correctos. Se o contrato temporal por obra está en fraude de lei é indefinido

desde o primeiro día igual que antes.

Cando se teñan dous ou máis contratos temporais de calquera tipo (excepto de

formación e interinidade), incluíndo por ETT, que somen 24 meses nos últimos 30

coa mesma empresa ou grupo e facendo calquera funcións, o contrato transfórmase

automaticamente en indefinido. Antes esixíase que fose exercendo as mesmas

funcións e coa mesma empresa. Podería ser unha clara mellora, pero como o

despedimento obxectivo nos indefinidos vai ser moito máis fácil non vai servir

de nada aos traballadores

A empresa terá que comunicar por escrito ao traballador, no prazo de 10 días,

que pasou a ser indefinido por calquera das razóns anteriores. Como sempre

pasou, os empresarios pasarano polos collóns e o empregado que queira que

demande.

Vanse a seguir permitindo, de forma totalmente consciente, as dúas grandes vías

de fraude de lei nos contratos temporais:

Contratas. Se unha empresa ten un posto fixo (por exemplo de informático) e o

contrata ela mesma mediante un contrato temporal, sería realmente indefinido

porque estaría en fraude de lei. En cambio, se mete ao informático mediante unha

contrata, é un contrato temporal correcto. É dicir, en ambos os casos o

informático fai o mesmo, pero da segunda forma o contrato temporal coa e da

primeira non. Isto é así porque o Tribunal Supremo decidiuno en varias

sentenzas. Por iso existen miles de supostas empresas que o único que fan

realmente é dedicarse á cesión ilegal de traballadores mediante contratas,

especialmente na construción, a informática, a limpeza, a vixilancia... e

váiselles permitir seguir facéndoo.

A sucesión de traballadores temporais para o mesmo posto fixo. Quen o vai a

impedir? Vai actuar de oficio a inspección de traballo? Van demandar os

empregados ou o Comité de empresa? Van denunciar os sindicatos? Por favor, que

non nos fagan rir que se nos saltan os puntos da hernia.

A indemnización por fin de contrato temporal vai subir a 12 días por ano... no

2015. De momento segue igual (8d) para todos os contratos temporais que se fagan

no 2010 e no 2011. Os que se fagan no 2012 pasan a 9d, 10d no 2013, 11d no 2014

e 12d no 2015.

Vaise permitir a contratación por ETT dentro das Administracións Públicas. Isto

si que é gordo porque é directamente anticonstitucional, xa que infrinxe o

principio de igualdade, mérito e capacidade no acceso á función pública. Isto

pode supor directamente a morte das bolsas de traballo e un golpe xigantesco

para o negocio das oposicións (academias e editoriais), especialmente nalgunhas

administracións, como os servizos de saúde, e nalgúns postos de escasa

cualificación, como ordenanzas e auxiliares administrativos. Por exemplo, se

agora se usa a bolsa de traballo para cubrir as baixas de maternidade, dentro

dun tempo estará xeneralizado chamar á ETT e pedirlle un licienciado en dereito

con coñecementos de informática para substituír a Paqui, a auxiliar do Concello

que está embarazada. Ata agora as Administracións tiñan que convocar oposicións

cada certo tempo co obxectivo de ter bolsa de traballo. Agora non vai facer

falta. O choio e a boa vida para o funcionario con praza e cando haxa moito

traballo que facer chámase á ETT e xa está.

Efectos reais destes cambios

O efecto real no mundo do traballo destas reformas na contratación temporal é

sinxelísimo de “adiviñar”. Hai que ter en conta que outra das claves da reforma

é que a empresa só paga 12d dos 20d de indemnización por despedimento obxectivo

dun empregado indefinido, pagando o FOGASA os outros 8, e que este despedimento

vai ser máis fácil. Así que a Xestoría Pepe e o seu cliente Manolo o do bar van

facer o seguinte cos contratos dos camareiros:

Ata o 31/12/2011 temporal a todo o mundo, como o 96% dos contratos que se fan

ata agora.

Desde o 1/1/2012 irán diminuíndo progresivamente o nº de contratos

Desde o 1/1/2015 “indefinido” a todo o mundo, porque tanto a indefinidos como a

temporais custará 12d por ano polos na rúa, pero as cotizacións dos indefinidos

son inferiores

Dentro de 5 anos faranse moitísimos máis contratos indefinidos que agora, pero

serán moito menos estables porque o despedimento será moito máis barato. Digamos

que o contrato de traballo será unha merda indefinida porque a merda flota.

Dentro de 5 anos ningún xornal nin TV nin radio recordaranos que houbo unha

reforma pola cal a indemnización por despedimento baixou de 45 a 20 días por ano

e o Goberno de quenda (sexa PSOE ou PP), as empresas e os medios de comunicación

domesticados con publicidade presumirán de que en España se rematóu coa

temporalidade abusiva, cando a realidade será que se acabou cos contratos

indefinidos de 45d de indemnización. As empresas gastarán menos diñeiro en

cotizacións e os traballadores cobrarán menos de indemnizacións. É dicir, que de

todo o pastel que é a economía española aumentará a parte que quedan as empresas

á conta da parte que quedan os empregados, pois ese é o único e verdadeiro

obxectivo final desta reforma laboral. Dito doutra forma. Os custos laborais

totais (salarios cotizacións indemnizacións) en España van seguir sendo os

mesmos, pero vanse repartir entre máis traballadores. O mesmo pastel dividido

entre máis xente. Menos paro pero peor traballo. Joder, que fácil foi acabar co

problema do paro.

Os efectos sobre a economía en xeral están na mesma liña. Ata agora moitas

empresas levaban dúas contabilidades, A e B, só para pagar menos a Facenda; pero

agora van ter que facelo tamén para poder reducir os seus custos laborais. Como

o diñeiro do FOGASA sae das cotizacións das empresas, esta reforma vai supor que

as empresas con persoal estable e que non levan dobre contabilidade van ter

moitos máis gastos e van pagar os despedimentos obxectivos fraudulentos das

empresas defraudadoras e con renovación constante do persoal. A mensaxe do

Goberno é clara: contrate vostede como sexa e faga o que queira cos seus

empregados, que a cambio de que nos reduza o paro ninguén vai preguntar por

contas.

Doutra banda, ata agora había moitos empregados con anos de antigüidade nas súas

empresas a base de encadear contratos temporais por obra con contratos

eventuais, cambiando de empresa, etcétera. A Asesoría Pepe sabe dabondo que é

unha fraude, pero non llo di aos seus clientes porque se o empregado denuncia,

quen paga é o cliente, non a asesoría. Pero agora todos os clientes van saber

que aos dous anos o empregado faise “fixo” sexan cales sexan os truquiños da

Asesoría Pepe. O resultado vai ser que van botar a todo o mundo á rúa cada 3

anos.

2. DESPEDIMENTOS.

A tramitación como proxecto de lei non entrará en vigor ata principios de

outubro. O que se aprobou é o “inicio”, por dicilo así, da tramitación deste

proxecto de lei. Agora queda as fases de relatorio, emendas, Senado, etcétera. O

Congreso aprobou que en agosto se poidan celebrar todas as sesións que sexan

necesarias do relatorio, a comisión e o pleno para aprobar definitivamente a

Lei.

Total, que aínda non está todo o peixe vendido nin moito menos e non dubidedes

que algo van deixar para cambialo tras a folga xeral.

Modificacións do despedimento colectivo e do obxectivo.

Estas modificacións van afectar a todos os traballadores, tanto aos que xa teñan

contrato de calquera tipo cando se aprobe a Lei como aos contratados a partir de

entón. Antes de seguir, recomendámosche que leas o noso artigo sobre tipos de

despedimento, para saber distinguir entre disciplinario, improcedente, obxectivo

e nulo.

Despedimento por causas económicas. Para conseguir no xulgado que o seu

despedimento obxectivo 20d fose declarado procedente, ata agora era necesario

que a empresa demostrase que dito despedimento era necesario para a

supervivencia da empresa. Agora só terá que probar que “ se deduce minimamente a

razoabilidade” do despedimento da súa “situación económica negativa”.

Despedimento por causas organizativas. As causas que antes xustificaban un

simple cambio de horario, de xornada ou un traslado agora tamén xustifican o

despedimento obxectivo de 20d por ano. Isto non estaba na proposta inicial.

Será válido un despedimento obxectivo 20d que simplemente mellore a situación

organizativa da empresa. Xa non será necesario que existan dificultades

organizativas que haxa que superar.

Será válido o despedimento obxectivo 20d de tipo preventivo, porque se admite

devandito despedimento para previr unha futura “evolución negativa”. Xa non será

necesario que a empresa demostre que existen dificultades reais, actuais e

efectivas, como se pedía na xurisprudencia do Supremo.

Do mesmo xeito que no despedimento obxectivo por causas económicas, no

despedimento obxectivo por causas organizativas a empresa deberá xustificar só

que da súa situación organizativa “se deduce minimamente a razoabilidade” do

despedimento.

O preaviso por despedimento obxectivo será de 15 días. Antes era de 30.

Se no despedimento obxectivo non pagan a indemnización inmediatamente e o

empregado demanda, será despedimento improcedente. Antes era nulo, con

readmisión obrigatoria.

Se na carta de despedimento obxectivo non se indican con detalle as causas e a

xustificación do mesmo, será despedimento improcedente se o empregado demanda.

Antes era nulo con readmisión obrigatoria.

Intencións verdadeiras.

Na proposta inicial da reforma que se pasou aos sindicatos poucos días antes de

aprobarse, esixíase que as causas económicas se demostrasen documentalmente e

que as necesidades de emprego da empresa se reduciron, pero ambas cousas

quitáronas do texto definitivo que está agora en trámite parlamentario. Ademais

está iso de que o despedimento obxectivo xustifícase se se “deduce minimamente a

razoabilidade”.

Ese “minimamente” non deixa lugar á menor dúbida: a verdadeira intención do

Goberno é impedir que os despedimentos obxectivos (20d) acaben en improcedentes

(45d) por demanda xudicial do empregado.

Consecuencias.

En resumo, o despedimento vai ser libre e só vai custar 12d por ano en caso de

dificultades mínimas, xa que os outros 8d vainos pagar o FOGASA. Antes tamén

era libre, pero pagando, sen axuda do FOGASA, 45d por ano. Aínda así, confiamos

cegamente en que a Asesoría Pepe seguirá a cagala nas cartas de despedimento

obxectivo ou saltándose o pago inmediato, co que seguirá sendo recomendable

demandar sempre en caso de despedimento obxectivo. En case todas as cartas que

vimos, a Asesoría Pepe pon como causa de despedimento obxectivo a frase “por

causas económicas, organizativas ou de produción” copiada textualmente do artigo

51.1 do Estatuto dos Traballadores, sen engadir máis nada que algunha que outra

conxectura ou xeneralidade. Hai que ser moi parvo para pór un “ou” na causa,

porque demostra que non existe causa concreta. Claro que cando pon un “e” é case

máis divertido, xa que dificilmente unha causa pode ser de dous tipos á vez. En

nome dos traballadores que todos os días lles gañan os xuízos: grazas, Asesoría

Pepe.

Como os traballadores en redución voluntaria de xornada teñen protección

especial contra despedimento improcedente e tamén actúan dereitos especialmente

protexidos, na nosa opinión seguirá sendo igual de difícil conseguir botalos con

despedimento obxectivo. Resultaría bastante contraditorio que se despida por

causas económicas ao empregado que cobra menos por terse reducido a xornada. Xa

que logo, moitos empregados reduciranse a xornada co único obxectivo de impedir

que os despidan.

É cachondísimo, pero agora vai ser máis barato e fácil despedir aos

traballadores que trasladalos ou cambiarlles o horario. En casos de traslado ou

cambios de horario prexudiciais, o traballador ten dereito a rescindir o seu

contrato cobrando indemnización de 20d ano, que pagará totalmente a empresa.

Ademais tería moitas posibilidades de gañar o xuízo porque eses traslados e

cambios de horario só se poden facer por necesidades probadas. En cambio, se a

empresa lle fai un despedimento obxectivo só ten que pagarlle 12d ano, xa que os

outros 8d os paga o FOGASA e ademais este despedimento non ten que ser por

razóns probadas.

Como o despedimento será moi fácil e só vai custar 12d ano, farán a todo o mundo

indefinido desde o principio, porque a finalización do contrato temporal custará

tamén 12d ano, pero as cotizacións son máis caras. Ademais un contrato temporal

en fraude permite ao empregado demandar e conseguir indemnización de 45d ano. Xa

que logo atopámonos co paradoxo de que os contratos temporais en fraude van ser

máis estables que os contratos indefinidos. Cágate lorito.

3. NOVO CONTRATO.

Novo “Contrato de Fomento da Contratación Indefinida” (CFCI).

Vanllo poder facer a todo parado cuxo emprego anterior sexa con contrato

indefinido ou que estea dous ou máis anos con contratos temporais con calquera

empresa. É dicir, a case todo o mundo.

Cun CFCI a empresa poderache despedir sen razón pagando só 33d ano e sen pagar

salarios de tramitación.

Ademais o FOGASA vaille pagar 8d, polo cal a empresa só paga realmente 25d. O

único que terán que facer será pór na carta que o despedimento é obxectivo sen

dar ningunha razón e ao mesmo tempo recoñecer que é improcedente. Antes da

reforma, a indemnización de 33d pagábaa totalmente a empresa só era posible se o

empregado demandaba e era o xuíz quen dicía que o despedimento obxectivo era

improcedente. Nese caso, o empregado cobraba e cotizaba os salarios de

tramitación, é salario completo entre despedimento e sentenza, que como pouco

viñan ser entre 3 e 4 meses.

Novas coberturas do Fogasa.

O FOGASA (fondo de garantía salarial) existe desde fai anos para que o Estado

pague as indemnizacións e salarios dos empregados cuxa empresa non pode pagar.

Por suposto, o FOGASA pagaba se era o xuíz quen dicía nunha sentenza que a

empresa era insolvente. Non valía con que empresa o dixése na carta de

despedimento, como fan en multitude de ocasións. Pór na carta de despedimento

obxectivo que a empresa só paga o 40% era causa segura despedimento nulo, con

readmisión obrigatoria.

Pero agora todo vai cambiar. O FOGASA vai pagar 8d ano do despedimento obxectivo

nos contratos indefinidos que se fagan desde que entre en vigor a Lei e que

duren máis dun ano sen necesidade de que a empresa sexa insolvente nin de que o

despedimento estea xustificado.

Isto non soporta o máis mínima análise xurídica. Se o FOGASA vai pagar

despedimentos obxectivos recoñecidos pola propia empresa como improcedentes

atopámonos con que se vai a usar diñeiro público en actividades ilícitas

privadas. Na nosa opinión isto é claramente anticonstitucional.

Intencións verdadeiras.

No texto pasado aos sindicatos o día 11 de xuño esixíase que o traballador

estivese 3 meses antes de poder facerlle un CFCI. Agora non se esixe nin un só

día. A intención é moi clara: que calquera empresa poida facer o CFCI ao

empregado que desexe contratar, é dicir a morte de facto do indefinido

ordinario.

Consecuencias.

Moitas asesorías Pepe van propor ás súas empresas clientes que dean de baixa aos

seus empregados que teñan contrato indefinido ordinario e que os contraten outra

vez ao día seguinte o que se vai poder facer porque se eliminou o requisito de

estar 3 meses no paro. Desta forma a indemnización pasa máxicamente a custar 25d

ano no canto de 45d ano.

Como xa se dixo no artigo anterior, moitos traballadores acolleranse a redución

xornada ou se presentarán ás próximas eleccións sindicais para ter protección

especial despedimento improcedente.

O despedimento correcto e respectuoso co empregado vai ser máis caro que o

fraudulento

Exemplo: Manolo o do bar quere despedir a Toñi a camareira porque se nega a

traballar de cociñeira e a cobrar como tal. Entón a Asesoría Pepe proponlle a

Manolo dous tipos de despedimento.

O primeiro de antes da reforma: disciplinario recoñecido como improcedente, que

custa 45d ano.

O segundo, tras a reforma, é un despedimento obxectivo (invéntase calquera

causa, porque non fai falta que sexa recoñecido como improcedente, que custa 33d

ano, pero o FOGASA paga 8.

Ata se poden arriscar a un despedimento obxectivo sen recoñecelo como

improcedente, que custa 20d ano pero o FOGASA paga 8. O malo desta última opción

é que se Toñi demandase, cobraría 45d e salarios de tramitación sen que o FOGASA

puxese un euro. Xa que logo Manolo ten tres prezos a elixir: 45d sen risco,

risco e 12d con risco de transformarse en 45d salarios de tramitación. Que

despedimento preferirá o do Bar? Moi probablemente o de 25d sen risco.

Como este despedimento de 25d ano só se poderá facer nos novos CFCI, moitas

empresas acosarán os seus empregados con contrato indefinido para conseguir a

súa baixa voluntaria e cambialos por empregados con CFCI. Este proceso será máis

habitual nas empresas con varios centros de moitos empregados en postos de baixa

cualificación facilmente sustituibles. Non fai falta ser moi listo para imaxinar

que empresas en concreto o van facer.

Afortunadamente a Asesoría Pepe seguirá póndoo fácil ao empregado para demandar.

Por moito que os facilitaron, os despedimentos obxectivos seguirán sen ser

válidos se as nóminas dos anteriores non están ben feitas. É dicir que se che

pagaron menos sempre poderás demandar contra calquera tipo de despedimento e

acabarán pagándoche 45d ano e salarios de tramitación. Pódenche estar pagando

menos por varias razóns:

Porque che pagan menos do que di a táboa salarial actualizada do convenio

obrigatoriamente aplicable. Pode faltarche salario, pluses, pagas extras...

total ou parcialmente, dá igual.

Porque excedas a xornada máxima de traballo segundo o convenio aplicable. Se

traballas por semana, case seguro que te estás pasando porque en case todos os

convenios a xornada é moi inferior a 40h. O problema é que a asesoría Pepe non

sabe calcular a xornada semanal a partir da anual.

Porque che deixaron a deber unhas comisións ou incentivos aproveitando que te

van a despedir.

Porque che pagaron salario en negro ou en dietas.

Por calquera outra débeda por calquera outra razón.

4. CAMBIOS DE HORARIO, CONXELACIÓN DO SOLDO E DESPEDIMENTO PARCIAL.

Horario de traballo

A distribución da xornada de traballo será libre dentro de cada empresa sen

necesidade de facer caso ao que diga o convenio aplicable. Xa que logo, aínda

que o convenio diga que se traballa 1.780 h anuais de luns a venres, as empresas

poderán facer que se traballe de luns a sábado, a quendas ou como queiran, pero

sen exceder o límite de 1.780. Iso si: os empregados aos que se lles modifique o

horario manterán o seu dereito ao conflito colectivo e/ou demanda individual

contra devandito cambio ou á rescisión voluntaria do seu contrato cobrando

indemnización 20d ano e paro.

Conxelación do soldo

O chamado “descolgue salarial” (conxelación do soldo ou non aplicación das

subidas) por dificultades económicas xa existe no Estatuto dos Traballadores

desde fai anos. Ata agora, esa rebaixa só se podía facer seguindo o método e

cumprindo os requisitos indicados no convenio aplicable. A diferenza é que cando

entre en vigor a reforma poderanse conxelar os salarios de todo o persoal

mediante pacto de empresa, diga o que diga o convenio, pero só se non facelo

fixese perigar os empregos. Este pacto só poderá durar o que lle quede de

vixencia ao convenio ou, na súa falta, 3 anos.

Despedimento parcial

Por causas económicas, organizativas e de produción, as empresas poderán reducir

temporalmente as xornadas dos seus traballadores entre un 10% e un 70% sen

pagarlles indemnización algunha. Non hai límite superior nin inferior en canto

ao nº de traballadores afectados. Isto xa existía antes e era coñecido como o

ERE de redución de xornada. A diferenza é que antes non existían os límites 10-

70 nin se esixía que fose de forma temporal e sobre todo queda claro que se terá

dereito ao cobro do paro. Tamén parece concluírse que a empresa en ERE temporal

non poderá contratar traballadores novos e que cando mellore a súa situación

deberá reincorporar aos reducidos.

Está pendente de desenvolverse un regulamento no que poida que se obrigue a

realizar cursos aos traballadores aos que se lles aplique este despedimento

parcial se queren cobrar o paro da parte de xornada que lles quiten. Non é un

segredo que estes cursos serán impartidos case sempre polos centros de formación

dos sindicatos e organizacións empresariais.

Consecuencias

Xa sabemos o que significa un “pacto de empresa” nunha empresa española. Na

inmensa maioría das ocasións significa que o asina o delegado da empresa pequena

que non sabe nin o que fai e que lle din “asina aquí ou á puta rúa”. Xa que logo

as conxelacións de salario van ser moi fáciles de conseguir. Por suposto temos

os casos do Comité de empresa con maioría de Fasga, Fetico ou outros sindicatos

amarelos, que asinarán todo o que digan as empresas que os manteñen.

Como fai anos, poida que volvan aqueles cursos que había que facer

obrigatoriamente para cobrar o paro. A diferenza é que antes os daba o INEM co

seu propio persoal, aínda que fose subcontratado. Agora daranos os sindicatos e

as asociacións de empresarios. Todos coñecemos a calidade deses cursos e a súa

seriedade en canto a asistencia e avaliación dos coñecementos efectivamente

adquiridos. Quen non fixo un curso de “informática avanzada” no que creas o teu

primeiro email e aprendes a subliñar co Word?

O PARO

O que máis está pasando desapercibido da reforma laboral en fase de proxecto son

as modificacións en canto ao cobro do paro, aínda que isto é sen ningunha dúbida

o que máis van notar todos os traballadores españois. Agora o paro vai estar

controlado polas novas axencias de colocación igual que as baixas contrólanas as

mutuas, por suposto co único obxectivo de aforrar aínda que sexa á conta de

permitir o enriquecemento de quen controlen estas axencias privadas.

Cambios no paro

Esta reforma vaise a levar a cabo mediante modificacións no Estatuto dos

Traballadores, na Lei 56/2003 de Emprego, na Lei Xeral da SS e na Lei de

Infraccións e Sancións na Orde Social.

Autorízanse as axencias privadas de emprego con afán de lucro.

As axencias terán o control das prestacións que cobran os parados. Baixo a

ameaza constante de perder o paro, os parados terán que:

Renovar a demanda na axencia.

Acudir obrigatoriamente ás citas da axencia para ofertas, cursos...

Acudir ás entrevistas de traballo que lles diga a axencia.

Acudir á axencia para entregar o comprobante de que acudiron á entrevista de

traballo.

Aceptar obrigatoriamente as ofertas de emprego que a axencia considere

adecuadas. Obviamente será necesario que o empresario acepte previamente ao

candidato.

Facer os cursos de formación que a axencia considere adecuados.

Realizar os traballos de colaboración social que sexan requiridos pola axencia

de emprego das Comunidades Autónomas. Calquera auxiliar administrativo que alí

traballe poderá coñecer todo o voso historial laboral e os vosos datos persoais.

As axencias terán acceso directo aos datos dos parados rexistrados nos servizos

de Emprego

As axencias non poderán cobrar aos parados polos seus servizos pero si que

poderán cobrar a calquera empresa, tanto ás que busquen empregados como ás que

busquen alumnos para os seus cursos como ás que busquen colaboradores para

asuntos sociais. Por suposto poderán cobrar todas as subvencións que queiran e

poidan.

Consecuencias

Todo o mundo que teña algo de experiencia no mundo dos traballadores sabe

perfectamente que aos traballadores españois impórtalles tres collóns o que lles

paguen de despedimento, porque saben dabondo que moi poucos traballos acaban en

despedimento, senón que o habitual é que acaben por finalización de contrato

temporal ou por baixa voluntaria. Os nosos estudos confírmano. Menos aínda lles

importan os floreos sobre o novo despedimento obxectivo recoñecido como

improcedente ou sobre o novo contrato de fomento, porque non teñen nin putísima

idea do que significa todo iso. O traballador español o único que quere é poder

cobrar o paro despois de que acabe o seu emprego habitual porque o percibe como

a única forma que ten de compensación da merda de condicións laborais que

soporta. É dicir, o traballador español está soportando:

facer máis horas que as permitidas

cobrar menos do que di o convenio

ter as vacacións cando lle saia á empresa dos collóns

non poder coller a baixa cando está enfermo

non gozar dos permisos que poida ter...

todo iso a cambio de poder cobrar o paro uns meses cando o martirio acabe. Que

pasará se encima lle pon problemas para cobrar o paro? Deixemos ao Goberno e ás

empresas que sigan tirando da corda, a ver se racha dunha vez.

As empresas logo aprenderán que o peor método de buscar persoal será acudir a

estas axencias, porque só lles mandarán xente que realmente non quere o posto,

senón que acoden só porque lles obrigan para poder seguir cobrando o paro. Só as

empresas que oferten postos tan malos que non atopen a ninguén para cubrilos

acabarán acudindo a estas axencias. A consecuencia obvia é que os traballadores

saberán que calquera posto que oferten estas axencias será malísimo por

definición. Se non fose malo, a empresa non tería necesidade de acudir á

axencia.

O único que ten que facer o parado que queira seguir cobrando o paro é provocar

que o empresario o rexeite. Na entrevista pode preguntar polas vacacións, pola

felixibilidade de horario, polas pontes, polos permisos, comentar que demandou á

súa empresa anterior, que a denunciou ante inspección de traballo... man de

Santo, oes.

Antes de que empecen a funcionar estas axencias, os traballadores máis formados

acudirán ao servizo público de emprego da súa Comunidade Autónoma para adelgazar

o seu curriculum en canto a titulacións, coñecementos e experiencia co fin de

que as axencias privadas atopen menos traballos “adecuados” para eles.

As empresas, asociacións e fundacións que se dediquen a impartir cursos de

formación si que van usar con intensidade os servizos destas axencias. Xa non

terán que preocuparse de buscar alumnos senón que as axencias de emprego

traeranllos da orella. Quen imparten os cursos son os que logo fan todo o

papelorio dicindo que non houbo faltas de asistencia, que a avaliación é moi

positiva e que todo é fenomenal.

Sen ningún tipo de contemplacións, as axencias e as empresas intentarán acolloar

aos parados máis ignorantes dicíndolles que lles van a quitar o paro, para

obrigarlles a aceptar os postos pésimos e que non requiran ningunha formación:

agricultura, limpeza, vixilancia, hostalería...

É ata posible que postos de traballo reais se introduzan fraudulentamente como

supostos cursos. Por exemplo un suposto curso de vendas no que realmente se

están buscando comerciais a porta fría. Se o “alumno” non vende nada a empresa

non perde porque non lle está pagando soldo nin cotización senón que o “alumno”

cobra o paro; pero se vende algo, mel sobre filloas.

A obrigación de realizar traballos de colaboración social e programas de emprego

pode ser un auténtico coadoiro para que algúns Concellos e supostas ONG consigan

man de obra gratuíta. Unha ONG non pode ter ánimo de lucro, pero os seus

dirixentes e empregados poden cobrar a nómina que a propia ONG decida. A bo

entendedor?

Podemos concluír que todo o mundo sabe, Goberno incluído, que estas axencias

realmente non van axudar a ningunha empresa a cubrir postos de traballo reais e

adecuados. Van facer o mesmo que fan agora as mutuas: citar constantemente aos

parados. Cada oferta suporá tres citas: a primeira na axencia, a segunda a

entrevista na empresa e a terceira na axencia para xustificar que se acudiu á

entrevista. Con isto intentan evitar que haxa parados traballando na economía

mergullada; pero esta economía vai seguir existindo, só que haberá maior

rotación dentro dos parados que a sofren.

Na nosa opinión, as asociacións de empresarios van crear axencias de colocación

porque lles van a servir de moito. Van ter acceso directo ás bases de datos dos

servizos públicos de emprego, un mecanismo para cubrir os empregos que ninguén

quere e sobre todo carne de canón a eito para os seus cursos.

A ADMINISTRACIÓN PÚBLICA

Vai ser posible o despedimento do persoal laboral fixo e vaise a poder contratar

persoal por ETT. A reforma laboral, que segue o seu curso parlamentario ante o

silencio da oposición e dos medios de comunicación, vai supor o cambio máis

importante na política de persoal na Administración que calquera que lea isto

coñeza xamais.

Despedimentos

O despedimento do persoal laboral vai ser posible grazas á facilitación do

despedimento obxectivo por esta reforma laboral. Aínda que sexa persoal laboral

“fixo” ou temporal, aínda que aproben unha oposición, dixese o que dixese a súa

convocatoria e aínda que a súa praza e/ou nomeamento estean no Boletín Oficial

correspondente asinado con sangue polo rei e Gandalf o Gris. Por suposto, dá o

mesmo que sexa Administración estatal, autonómica ou local; o Estado,

autonomías, universidades, concellos, deputacións, organismos autónomos (CIS,

CSIC, CNI, INE, Patrimonio Nacional), axencias estatais (BOE, AEMET) e entidades

públicas e empresariais (AENA, RTVE, RENFE, FNMT, ICO). Os funcionarios poden

estar tranquilos? de momento. Isto cremos que non foi comentado por ningún medio

de comunicación, nin sequera en internet.

O Estatuto do Empregado Público, a diferenza do Estatuto dos Traballadores,

esixe que ante despedimentos colectivos ou obxectivos na Administración se

tramite un plan de ordenación de recursos humanos. É dicir que antes de despedir

teñen que facer uns papeis que terá que aprobarlles outra Administración. Miúdo

problema para os que son profesionais precisamente diso.

A facilitación do despedimento obxectivo pola reforma laboral en curso vai supor

que se poida despedir obxectivamente (de forma colectiva ou individual) ao

persoal laboral fixo en dous casos:

Por causas económicas. Ata agora non se podía facer porque era necesario que

estivese en perigo a viabilidade de, por exemplo, o concello do que se tratase.

Cando a reforma sexa aprobada definitivamente, xa non será necesario este

requisito.

Por causas organizativas. Por exemplo porque se privatice un servizo público ou

simplemente porque empezo a funcionar mediante contratas. Xa non haberá

obrigación de recolocar ao persoal nin de esperar a que se xubilen. Por exemplo,

un Concello poderá pór de patitas na rúa a todo o seu persoal de oficios

(mantemento, telefonistas, ordenanzas, xardineiros...) e contratar o servizo con

calquera empresa.

Xa vos comentamos na primeira parte da tradución da reforma laboral: